اورنبورگ در کنار رودخانه اورال، در محل تلاقی رودخانه ساکمارا قرار دارد و گذرگاه مرزی با قزاقستان از طریق جاده ۱۶۰ کیلومتر فاصله دارد. این شهر سه بار در سه مکان مختلف تأسیس شد، هر بار با یک هدف: ایجاد یک قلعه و بازار در ورودی استپ، که از طریق آن تجارت با خیوه، بخارا و فراتر از آن جریان یابد. بنابراین، بناهای تاریخی اورنبورگ به بهترین وجه به عنوان تاریخ این تجارت خوانده میشوند: گوستینی دوور در مرکز، کاروانسرای با منارهاش و پل عابر پیاده با دو تابلو در وسط، "اروپا" و "آسیا".
پانورامایی از اورنبورگ از رودخانه اورال: یک پل عابر پیاده، خاکریز و ساحل مرتفع با ساختمانهای تاریخی. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
این مقاله در ادامه توضیح میدهد که چرا شهر منتقل شد، چگونه شش ماه در برابر محاصره پوگاچف مقاومت کرد، و پوشکین از این ماجرا چه چیزی به دست آورد، و همچنین اینکه چرا منطقه خودمختار قزاقستان در نیمه اول دهه ۱۹۲۰ از اینجا اداره میشد. همچنین در مورد مکانهای دیدنی شهر، اینکه از کجا میتوان یک شال کرکدار اصل خرید، چه چیزهایی را امتحان کرد و در یک روز کجاها را گشت، بحث میکند.
اورنبورگ کجا واقع شده است؟
این شهر در جنوب اورال، در ناحیه فدرال ولگا، در هر دو کرانه رودخانه اورال، عمدتاً در کرانه راست بالا در محل تلاقی آن با رودخانه ساکمارا واقع شده است. این شهر تقریباً ۱۳۵۰ کیلومتر از طریق راه آهن با مسکو فاصله دارد.
منطقه اورنبورگ با قزاقستان ۱۸۷۶ کیلومتر مرز مشترک دارد که تقریباً نیمی از کل مرز آن را تشکیل میدهد. ایست بازرسی خودرو ساگارچین تقریباً ۱۶۰ کیلومتر از اورنبورگ در امتداد بزرگراه آکتوبه واقع شده است و ایست بازرسی راهآهن ایلتسک در سول-ایلتسک قرار دارد. محمولههای عازم آسیای میانه از ایلتسک عبور میکنند و در بهار ۲۰۲۶، دو کشور توافق کردند که تردد قطار از طریق ایلتسک را تسریع کنند .
طبق سرشماری نفوس کل روسیه در سال ۲۰۲۰ که در سالهای ۲۰۲۰-۲۰۲۱ انجام شد، تقریباً ۵۴۴۰۰۰ نفر در اورنبورگ زندگی میکردند. تخمینهای روساستات برای آغاز سال ۲۰۲۵ تقریباً ۵۳۷۰۰۰ نفر است و با احتساب سکونتگاههای روستایی منطقه شهری، این تعداد تقریباً ۵۵۰۰۰۰ نفر میشود. در مورد ترکیب قومی، به نتایج منطقهای همین سرشماری استناد میشود: روسها ۷۴.۱ درصد از جمعیت منطقه، تاتارها ۶.۳ درصد، قزاقها ۵.۸ درصد و پس از آنها باشقیرها، موردوینها و اوکراینیها قرار دارند. قزاقها سومین گروه بزرگ در منطقه هستند که بیش از ۱۰۷۰۰۰ نفر جمعیت دارند.
روابط با همسایگان نیز با پول سنجیده میشود. تا فوریه ۲۰۲۶، گردش مالی تجاری منطقه با قزاقستان برای سال ۲۰۲۵ بالغ بر ۶۲۷ میلیون دلار بود و شرکای تجاری اصلی منطقه همچنان قزاقستان، ازبکستان و بلاروس هستند: ما در این مورد جداگانه نوشتیم . تا پایان سال ۲۰۲۴، بیش از سه هزار دانشجوی خارجی در دانشگاه پزشکی اورنبورگ مشغول به تحصیل بودند که بزرگترین گروهها از قزاقستان و هند بودند.
تاریخ اورنبورگ: سه تأسیس و یک محاصره
تاریخ این شهر از سن پترزبورگ، روی کاغذ، آغاز میشود. در سال ۱۷۳۴، ایوان کیریلوف، دبیر کل سنا، طرحی را برای لشکرکشی اورنبورگ ارائه داد: ساخت قلعهای در محل تلاقی رودخانه اور و یائیک، همانطور که در آن زمان کوههای اورال شناخته میشدند، برای تضمین شهروندی روسیه برای قزاقها و باز کردن یک مسیر تجاری از طریق استپ به آسیای مرکزی و از آنجا به هند. کیریلوف به فرمول پتر کبیر تکیه کرد که در اوایل سال ۱۷۲۲، استپ قزاقستان را "کلید و دروازه" به تمام کشورهای آسیایی نامیده بود. ملکه آنا ایوانووانا این پروژه را در ۱ مه تأیید کرد و در ۷ ژوئن ۱۷۳۴، به شهری که هنوز وجود نداشت، "امتیاز" و نام اورنبورگ اعطا شد.
قلعهای در اوری و شهری در کوه سرخ
اولین شهر اورنبورگ در ۱۵ آگوست ۱۷۳۵، در دهانه رودخانه اور، در شرق منطقه امروزی، جایی که اورسک امروزی قرار دارد، تأسیس شد. کیریلف در آوریل ۱۷۳۷ در سامارا درگذشت و این سفر اکتشافی توسط واسیلی تاتیشچف، همان مردی که در سال ۱۷۲۱ محل یکاترینبورگ آینده را انتخاب کرده بود، رهبری شد. تاتیشچف قلعه رودخانه اور را بررسی کرد و موقعیت آن را نامناسب یافت: پست، مستعد سیل و بیدرخت. به توصیه تاتیشچف، فرمانی در ۲۰ آگوست ۱۷۳۹ صادر شد که تصمیم به انتقال شهر به پایین رودخانه یائیک به مسیر کراسنایا گورا گرفت و قلعه قدیمی به اورسکایا تغییر نام داد.
اورنبورگ در سال ۱۷۴۱ در کراسنایا گورا تأسیس شد، اما این شهر هرگز در آنجا نیز ساخته نشد. تصمیم سوم توسط رئیس جدید کمیسیون، ایوان نپلیوف، گرفته شد. این فرمان در ۱۵ اکتبر ۱۷۴۲ صادر شد و در ۱۹ آوریل ۱۷۴۳ (۳۰ آوریل، به سبک جدید)، این شهر برای سومین بار، در مکان فعلی خود، در محل تلاقی رودخانههای ساکمارا و یائیک، تأسیس شد. اورنبورگ این تاریخ را روز تولد خود میداند. یک سال بعد، در ۱۵ مارس ۱۷۴۴، استان اورنبورگ تأسیس شد و نپلیوف اولین فرماندار آن شد.
این قلعه بیضی شکل بود و ده دژ و دو نیمدژ داشت. سه دروازه به سمت ساکمارا، اورسک و سامارا باز میشدند، در حالی که دروازه چهارم، دروازه آب، به رودخانه یائیک منتهی میشد. پس از آتشسوزی بزرگ سال ۱۸۶۰، استحکامات قلعه تخریب شدند و این قلعه رسماً در سال ۱۸۶۲ منحل شد. امروزه، مرزهای آن را میتوان در امتداد خیابانهای بورزیانتسف، کومسومولسکایا و استودنچسکایا و خاکریز ردیابی کرد. ویرانههای استحکامات قلعه نیکولسکی از خود استحکامات باقی مانده است.
پیوتر ریچکوف، اولین مورخ اورال جنوبی و اولین عضو مکاتبهای روسی آکادمی علوم سن پترزبورگ، در سفر نپلیوف خدمت کرد. کتاب «توپوگرافی اورنبورگ» او که در سال ۱۷۵۵ تکمیل و در سال ۱۷۶۲ منتشر شد، شرح مفصلی از منطقه و شهر در سالهای اولیه آن ارائه میدهد.
محاصره پوگاچف
در پاییز ۱۷۷۳، اورنبورگ هدف اصلی شورش یملیان پوگاچف شد. محاصره در ۵ اکتبر ۱۷۷۳ آغاز شد و تا ۲۳ مارس ۱۷۷۴، تقریباً شش ماه، ادامه یافت. ستاد پوگاچف در بردسکایا اسلوبودا در کنار رودخانه ساکمارا، هفت و نیم کیلومتر از قلعه، قرار داشت. در اوج خود، تعداد ارتش تا ۲۵۰۰۰ نفر و پادگانی حدود ۳۰۰۰ نفر بود. تصرف شهر ناموفق بود و پس از شکست شورشیان در قلعه تاتیشچف در ۲۲ مارس، محاصره برداشته شد. بردی امروزه بخشی از شهر است و «کاخ سلطنتی»، خانه قزاقهای سیتنیکوف که پوگاچف در آن زندگی میکرد، به عنوان یک بنای یادبود مشخص شده است.
پوشکین و دال
پوشکین برای این محاصره به اورنبورگ آمد. او سه روز، از ۱۸ تا ۲۰ سپتامبر ۱۸۳۳، را در شهر گذراند و در خانهی واسیلی پروسکی، فرماندار نظامی، در نزدیکی دروازهی ساکمارا اقامت داشت. راهنمای او ولادیمیر دال، نویسندهی آیندهی «فرهنگ توضیحی» بود که در همان سال، ۱۸۳۳، به عنوان مأمور ویژه به پروسکی پیوسته بود. در ۱۹ سپتامبر، این دو به بردی سفر کردند، جایی که ایرینا بونتووا، قزاق ۷۵ ساله، خاطراتش را از پوگاچف برای پوشکین تعریف کرد. این سفر منجر به «تاریخ شورش پوگاچف» شد که در سال ۱۸۳۴ منتشر شد و «دختر کاپیتان» که در پاییز ۱۸۳۶ تکمیل شد.
بنای یادبود پوشکین و دال در میدان سووتسکایا در اورنبورگ: دو مجسمه برنزی بر روی پایه گرانیتی بلند. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
دو مکان در اورنبورگ این ملاقات را گرامی میدارند. بنای یادبود پوشکین و دال، که توسط مجسمهساز نادژدا پتینا طراحی شده است، از سال ۱۹۹۸ در میدان پولینا اوسیپنکو در خیابان سووتسکایا، در گوشه خیابان کراسنوزنامنی، قرار دارد. و در موزه تاریخ اورنبورگ در کنار خاکریز، بخشی از نمایشگاه دائمی به اقامت پوشکین در شهر اختصاص داده شده است. دال تا سال ۱۸۴۱ در آنجا خدمت کرد و در لشکرکشی خیوه شرکت داشت.
مرکز استان و جاده تاشکند
لشکرکشی خیوه، جهتی را که اورنبورگ در طول قرن نوزدهم با آن روبرو بود، آشکار میکند. در اواخر نوامبر ۱۸۳۹، گروه پروسکی، متشکل از ۶۶۵۱ نفر، شهر را به مقصد خیوه در سراسر استپ زمستانی ترک کردند؛ آنها با از دست دادن بیش از هزار نفر به مقصد خود نرسیدند و در سال ۱۸۴۰ بازگشتند. ربع قرن بعد، در ژوئن ۱۸۶۵، نیروهای ژنرال چرنیایف تاشکند را تصرف کردند و منطقه جدید ترکستان در ابتدا تابع فرماندار کل اورنبورگ بود. بنابراین، برای چندین سال، کنترل کل منطقه از اورال جنوبی تا تاشکند در اورنبورگ متمرکز شد.
راهآهن این جایگاه را تثبیت کرد. سرویس از سامارا به اورنبورگ در اواخر سالهای ۱۸۷۶-۱۸۷۷ افتتاح شد و شورای شهر در قطعنامه خود، صراحتاً از راهآهن به عنوان مسیر «دروازههای آسیا» که توسط پتر کبیر پیشبینی شده بود، یاد کرد. خط اورنبورگ-تاشکند بین سالهای ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۵ ساخته شد و سرویسدهی آن از اول ژانویه ۱۹۰۶ آغاز شد. از آن زمان به بعد، مسیر کاروانها و قطارها به ترکستان در همان شهر آغاز شد.
قرن بیستم: پایتخت خودمختاری قزاقستان، چکالوف، گاگارین و گاز
در ۲۶ اوت ۱۹۲۰، با فرمانی از سوی کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه و شورای کمیسرهای خلق، جمهوری سوسیالیستی خودمختار قزاقستان (ASSR) تأسیس شد و اورنبورگ پایتخت آن شد. کنگره بنیانگذاری شوراهای جمهوری از ۴ تا ۱۲ اکتبر ۱۹۲۰ در باشگاه سوردلوف برگزار شد؛ امروزه، این ساختمان محل ساختمان دانشگاهی مؤسسه هنر روستروپوویچ است. دولت در کاخ سابق فرماندار کل مستقر بود، کمیساریای خلق در ساختمان فعلی موزه تاریخ محلی مستقر بودند و انتشارات دولتی قزاقستان که به خط عربی چاپ میکرد، در کاروانسرای فعالیت میکرد.
در نیمه اول دهه ۱۹۲۰، چهرههای کلیدی آموزش و پرورش قزاقستان در اورنبورگ مشغول به کار بودند. احمد بایتورسینوف، کمیسر خلق آموزش و پرورش جمهوری، از سال ۱۹۱۰ در این شهر زندگی میکرد و روزنامه «قزاق» را در اینجا منتشر میکرد؛ یک پلاک یادبود بر روی خانه او در خیابان چیچرین شماره ۷۵ نصب شده است. ساکن سیفولین ریاست شورای کمیسرهای خلق جمهوری را بر عهده داشت و روزنامه «اگمن قزاق» را که در دسامبر ۱۹۱۹ در اورنبورگ تأسیس شد و امروزه با نام «اگمن قزاقستان» شناخته میشود، سردبیری میکرد. در سال ۱۹۱۹، مؤسسه آموزش عمومی قزاقستان در این شهر افتتاح شد. در سال ۱۹۲۵، پایتخت به آک-مچت منتقل شد که به زودی به قزل-اوردا، قزلاوردای امروزی، تغییر نام داد. در ۶ آوریل همان سال، فرمانداری اورنبورگ از منطقه خودمختار جدا شد و مؤسسه به پایتخت منتقل شد. یک میز از آن نقل مکان، جایی که اولین رئیس بانک دولتی جمهوری کار میکرد، در موزه مدرسه قیزیلاوردا باقی مانده است . ما در مارس ۲۰۲۵ در مورد آن نوشتیم.
از ۲۶ دسامبر ۱۹۳۸ تا ۴ دسامبر ۱۹۵۷، این شهر با نام چکالوف شناخته میشد. از این سالها، بنای یادبود خلبان روی خاکریز که در ۷ نوامبر ۱۹۵۳ رونمایی شد، و مدرسه پرواز چکالوف، که یوری گاگارین در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۵ در آن ثبت نام کرد، باقی مانده است. او در اکتبر ۱۹۵۷ با افتخار فارغالتحصیل شد و با والنتینا گوریاچوا، اهل اورنبورگ، ازدواج کرد. اتاق والدین او در خیابان چیچرینا شماره ۳۵ اکنون موزه خانه گاگارین است. در نوامبر ۱۹۶۶، یک چاه اکتشافی، یک میدان میعانات گازی در نزدیکی اورنبورگ کشف کرد که در زمان کشف، بزرگترین میدان در اروپا بود و تولید تجاری گاز از سال ۱۹۷۴ در آنجا در حال انجام است.
شهری در حاشیه استپ: میدان بورس، محفل روحانی و کاروانسرا
کیریلف قلعه و بازار را به عنوان یک موجودیت واحد تصور میکرد، همانطور که از سرعت ظهور محوطه بورس پس از گذاشتن سومین سنگ بنا مشهود است. این بنا در سال ۱۷۴۷، چهار سال پس از شهر، و نه در خود شهر، بلکه سه مایل آن طرفتر از اورال، در کرانه آسیایی ساخته شد. اولین ساختمانها خشتی بودند؛ پس از سیل، محوطه با آجر بازسازی شد و تا سال ۱۸۱۸، توسط یک دیوار سنگی با سنگر احاطه شده بود.
یک مرکز مبادله کالا در نزدیکی اورنبورگ: کاروانی از شترها در دروازههای یک مرکز خرید و فروش آجر در استپ. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
خودِ محوطهی مبادلهی کالا مانند یک قلعه ساخته شده بود. دو دروازه داشت: دروازههای روسی مشرف به شهر و دروازههای قرقیزی مشرف به استپ که آغاز جادهی خیوه و بخارا را نشان میداد. در مرکز آن، یک حیاط آسیایی جداگانه با مغازههای مخصوص به خود قرار داشت. طبق توصیف سال ۱۸۲۶، ۱۵۲ مغازه و ۱۰۴ محلهی مسکونی در اینجا وجود داشت؛ تا سال ۱۹۱۷، ۲۲۵ مغازه وجود داشت و علاوه بر این، حیاط شامل یک کلیسا، یک مسجد، دو هتل و دو میخانه بود. تجارت از اواسط ژوئن تا اکتبر، زمانی که استپ قابل عبور بود، انجام میشد. پنبه خام، پارچههای ابریشمی و نخی راه راه، ردا، شالهای کشمیری، میوه خشک، چرم و پشم از بخارا و خیوه حمل میشد؛ آهن و فولاد، پارچه، یفت، شکر و آینه از اینجا به استپ حمل میشد. قزاقها گاو و خز میآوردند و تجارت عمدتاً بدون پول، پایاپای انجام میشد، از این رو این نام را به خود گرفت. این حیاط در زمان حکومت شوروی ناپدید شد، زمانی که در سال ۱۹۳۰ برای مصالح ساختمانی برچیده شد. امروزه، ایستگاه منووی دوور و خیابان منووینسکایا یادآور وجود آن هستند.
محفل روحانی: شش سال در اورنبورگ
در سال ۱۷۸۸، کاترین دوم مجمع معنوی مسلمانان را تأسیس کرد و در سال ۱۷۸۹، همانطور که در راهنمای اوفا شرح داده شده است، در اوفا افتتاح شد. اما در سال ۱۷۹۶، نایبالسلطنه اوفا به فرمانداری اورنبورگ با مرکزیت اورنبورگ تبدیل شد و این مجمع پس از نهادهای استانی به آنجا منتقل شد. در سال ۱۸۰۲، اوفا دوباره به عنوان پایتخت استان تعیین شد و مجمع بازگشت. اورنبورگ از این شش سال نامی به ارث برد: تا سال ۱۹۱۷، این مؤسسه رسماً مجمع معنوی محمدیان اورنبورگ نامیده میشد، اگرچه بیشتر تاریخ خود را در اوفا گذراند.
کاروانسرا
این کاروانسرا، برخلاف نامش، برای بازرگانان یا کاروانها ساخته نشده بود. این بنا بین سالهای ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۶ طبق طرحهای الکساندر بریولوف، برادر نویسنده «آخرین روز پمپئی»، ساخته شد. طرح توسط نیکلاس اول تأیید شد و مأمور ساخت آن، فرماندار نظامی پرووسکی بود که به مکانی برای اسکان ارتش باشقیر-مشچریاک، اقامتگاههایی برای خدمت به باشقیرها، مدرسهای برای پسران باشقیر و یک مسجد نیاز داشت. هزینه ساخت آن با کمکهای مالی باشقیرها تأمین شد.
کاروانسرای اورنبورگ: مسجدی هشت ضلعی با منارهای بلند در حیاط. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
بریولوف این مجموعه را به عنوان یک دهکده تابستانی باشقیر تصور کرد: ساختمانها حیاطی را احاطه کردهاند که در مرکز آن یک مسجد هشت ضلعی شبیه یورت قرار دارد و در کنار آن یک مناره سه طبقه با ارتفاع تقریبی ۳۷ متر، بدون احتساب مناره، قرار دارد. این مسجد در سال ۱۸۴۶ افتتاح شد. در سال ۱۸۶۵، این ساختمان توسط ارتش به عنوان محل اقامت فرماندار غیرنظامی تصرف شد. در سال ۱۹۱۸، شورای مرکزی باشقیر در آنجا تشکیل جلسه داد و سپس یک کالج آموزشی باشقیر در آن قرار گرفت. این مسجد در سال ۱۹۳۰ بسته شد؛ در دهه ۱۹۵۰، یک آسماننما در آن قرار داشت. در اوایل دهه ۱۹۹۰ به نمازگزاران بازگردانده شد و هنوز هم مورد استفاده قرار میگیرد. ساختمان اصلی توسط وزارت منابع طبیعی منطقهای اشغال شده است، بنابراین فضای داخلی غیرقابل دسترس است، اما حیاط و مناره از پارکووی پراسپکت قابل دسترسی هستند. این یک بنای تاریخی با اهمیت فدرال است.
مسلمان اورنبورگ امروز
در پایان قرن نوزدهم، اورنبورگ به مرکز آموزش و نشر مسلمانان تبدیل شد. در سال ۱۸۹۱، برادران حسیناف مدرسه حسیناف را که توسط احمدبای حسیناف، تاجر درجه یک، اداره میشد، افتتاح کردند. در سالهای ۱۹۰۵-۱۹۰۶، یک ساختمان سه طبقه برای مدرسه در خیابان گوستینودورسکایا، که اکنون خیابان کیروف است، ساخته شد، جایی که از سال ۱۹۶۲ دانشکده دانشگاه کشاورزی در آن مستقر است. موسی جلیل از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۹ در حسیناف تحصیل کرد. از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۸، رضاالدین فخرالدین، متکلم و مورخ، مفتی آینده، در اورنبورگ زندگی میکرد: او مدرسه را اداره میکرد و مجله شورا را ویرایش میکرد. برادران رامیف همچنین روزنامه وکیت را در اینجا منتشر کردند که طی دوازده سال ۲۳۰۸ شماره از آن منتشر شد. مسجد حسینه که در سال ۱۸۹۲ در خیابان کیروف، پلاک ۳ ساخته شده است، هنوز در حال فعالیت است و خود مدرسه توسط اداره معنوی مسلمانان منطقه که در خیابان ریباکوفسکایا فعالیت میکند، احیا شده است.
اداره معنوی مسلمانان منطقه اورنبورگ در سال ۱۹۹۴ به عنوان بخشی از اداره مرکزی معنوی مسلمانان ثبت شد. از جمله مساجد این شهر میتوان به مسجد جامع مرکزی در خیابان ۱۰A ترشکووا، که قبلاً مسجد جامع سوم بود و در سال ۱۹۴۵ به مؤمنان بازگردانده شد، مسجد حسینه، مسجد کاروانسرای، مسجد سلیمانیه در کوچه زاودسکوی و مسجد رمضان در خیابان لوبوفسکایا اشاره کرد. در سال ۲۰۲۴، مسجدی به افتخار آلیا مولداگولووا، تک تیرانداز زن قزاق و قهرمان اتحاد جماهیر شوروی، در این منطقه افتتاح شد .
چه چیزی را در اورنبورگ ببینید: جاذبه های اصلی
مرکز تاریخی در محدوده قلعه قدیمی قرار دارد و میتوانید در عرض نصف روز آن را بگردید و زمان باقیمانده را صرف بازدید از خاکریز و موزهها کنید.
خیابان Sovetskaya و Gostiny Dvor
خیابان اصلی شهر اولین نام خود را در سال ۱۷۴۴ دریافت کرد و یک و نیم کیلومتر از سه کیلومتر آن اکنون به پیادهرو اختصاص داده شده است. این خیابان از رودخانه اورال به سمت شمال غربی امتداد دارد و همه چیز را به طور همزمان در بر میگیرد: عمارتهای قرن نوزدهمی، تئاتر تاتاری میرخایدر فیضی، بنای یادبود پوشکین و دال، برج چیمز و گوستینی دوور.
خیابان عابر پیاده سووتسکایا در اورنبورگ با نماهای قرن نوزدهمی و برجی با ناقوس. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
گوستینی دوور (Gostiny Dvor) همراه با شهر، بین سالهای ۱۷۴۳ تا ۱۷۴۷، طبق طراحی معمار یوهان مولر تأسیس شد: یک بلوک بسته شامل ۱۵۰ مغازه، رو به خیابان با دیوارهای خالی که همه آنها به حیاط باز میشدند. در قرن نوزدهم، به سبک کلاسیک بازسازی شد؛ اکنون به عنوان یک مرکز خرید فعالیت میکند. زنگهای اطراف قدیمی به نظر میرسند، اما در سال ۱۹۹۳ به مناسبت ۲۵۰ سالگی شهر ساخته و در سال ۱۹۹۷ تکمیل شدند. این ساعت که از آجر قرمز ساخته شده است، حدود ۳۵ متر ارتفاع دارد و از جمله چیزهای دیگر، ملودی آهنگ "شال پرزدار اورنبورگ" را مینوازد.
دروازه الیزابت و نگهبانی
در ابتدای خیابان سووتسکایا، روی خاکریز، دروازه الیزابت قرار دارد. الیزابت پتروونا دروازه اصلی را در سال ۱۷۵۵ به شهر اهدا کرد. پس از سال ۱۹۱۷، این دروازه برچیده شد و قطعاتی از نقش برجسته آن در موزه تاریخ محلی نگهداری میشود. دروازه فعلی در سال ۲۰۰۸ به مناسبت ۲۶۵مین سالگرد اورنبورگ بازسازی شد. در نزدیکی آن، ساختمان آجری دو طبقه گارد هاوس قرار دارد که در سال ۱۸۵۶ ساخته شده است. این ساختمان به دستور پروسکی برای بایگانی و خزانهداری استان ساخته شد و کار ساخت و ساز آن توسط معمار خودآموخته رعیت ایوان اسکالوچکین انجام شد. این ساختمان تا سال ۱۹۷۴ به عنوان گارد هاوس مورد استفاده قرار میگرفت. در سال ۱۹۸۳، موزهای در آنجا افتتاح شد و امروزه موزه تاریخ اورنبورگ است.
دهکده ملی
از سال ۲۰۰۷، مجموعهای از ده حیاط در تقاطع خیابان گاگارین و خیابان میرا قرار دارد: روسی، تاتاری، قزاق، باشقیری، اوکراینی، چوواش، موردوین، بلاروسی، آلمانی و ارمنی، که هر کدام دارای یک خانه به سبک سنتی، یک کافه و یک موزه کوچک هستند. ایده این بود که مردمی را که این منطقه را تشکیل میدهند، به نمایش بگذارند. در تابستان ۲۰۲۵، مطبوعات محلی گزارش دادند که حیاط قزاق بسته شده، حیاط چوواش از بین رفته و جای خود را به حیاط "اورنبورگ" داده است و فواره مدتهاست که از کار افتاده است. بنابراین، قبل از بازدید، ارزش دارد بررسی کنید که کدام یک از حیاطها باز هستند.
«درود، پیروزی!» و کلیسای جامع سنت نیکلاس
در فورشتات، یک حومه قدیمی قزاق، کلیسای جامع سنت نیکلاس قرار دارد که در سال ۱۸۸۶ ساخته شده است. و از سال ۲۰۰۵، باغ فرونزه میزبان مجموعه نمایشگاهی «سلام، پیروزی!» بوده است: تقریباً چهار هکتار فضای باز، که بیش از شصت نمونه از تجهیزات نظامی، راه آهن و کشاورزی را در خود جای داده است. این موزه از چهارشنبه تا یکشنبه، از ساعت ۱۰ صبح تا ۹ شب باز است.
آدرسهای گاگارین
در ۱۲ آوریل ۱۹۸۶، از بنای یادبود گاگارین در خیابانی که به نام او نامگذاری شده است، رونمایی شد: این مجسمه ۳.۸ متری اثر مجسمهساز یوری چرنوف بود. موزه خانه یوری و والنتینا گاگارین در خیابان چیچرینا شماره ۳۵ از سال ۲۰۰۱ یک موزه دولتی بوده و در سال ۲۰۲۱ به مناسبت شصتمین سالگرد این پرواز بازسازی شد. این اتاق خانوادگی گوریاچف است که گاگارینها عروسی خود را در آن جشن گرفتند.
خاکریز اورال، پل و مرز بین اروپا و آسیا
ساحل سمت راست بالای رودخانه اورال توسط مردم محلی بلووکا نامیده میشود که به نام تاجر الکساندر بلوف نامگذاری شده است، کسی که در سال ۱۸۸۳ بلوار را محوطهسازی کرد. این مکان چشماندازهایی از دشت سیلابی، بیشه زاورالنایا و پل را ارائه میدهد. یک راه پله بزرگ که در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۵ افتتاح شد، به رودخانه منتهی میشود و در تابستان، قطارهای راه آهن کودکان ۱۹۵۳ از آن عبور میکنند.
یک پل عابر پیاده بر فراز رودخانه اورال در اورنبورگ با سنگ یادبودهای «اروپا» و «آسیا» در وسط. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
این پل عابر پیاده در سال ۱۹۸۲ ساخته شد: سه دهانه، کابلهای فولادی به شکل چنگ و طول تقریبی ۲۲۰ متر. دو ستون سنگی، «اروپا» و «آسیا»، در مرکز قرار دارند و بسیاری از مردم در میان آنها عکس میگیرند. یک علامت مرزی دیگر، یک ابلیسک مربوط به سال ۱۹۸۱ با یک کره از جنس استیل ضد زنگ، در خیابان دونگوزکایا قرار دارد. جغرافیدانان در مورد اینکه آیا این واقعاً یک مرز است یا خیر، بحث میکنند. تاتیشچف مرز را در امتداد کوههای اورال در سال ۱۷۳۶ تعیین کرد، اما امروزه مرز بین اروپا و آسیا بیشتر به سمت شرق، در امتداد دامنههای کوههای اورال و کوههای موگودژار و رودخانه امبا کشیده میشود. در سال ۲۰۱۰، یک هیئت اعزامی از انجمن جغرافیایی روسیه به این نتیجه رسید که در جنوب زلاتوست، رشتهکوه اورال محور خود را از دست میدهد و زمین در امتداد سواحل رودخانههای اورال و امبا مشابه است. آنها به طور آزمایشی پیشنهاد کردند که مرز در امتداد لبه شرقی دشت خزر کشیده شود. ستونهای روی پل همچنان باقی ماندهاند: برای شهر، مرز در امتداد کوههای اورال مدتهاست که به یک نماد تبدیل شده است، نه یک تز جغرافیایی.
آن سوی پل، بیشه زاورالنایا آغاز میشود؛ بخشی از آن در قرن نوزدهم در زمان فرماندار پیوتر اسن محوطهسازی شده است. این بیشه در حال حاضر مورد بیتوجهی قرار گرفته است و پروژه بهسازی، طبق گفته شهردار در ماه مه 2026، متوقف شده است: تقریباً به 5 میلیارد روبل نیاز دارد. تلهکابین 233 متری اروپا-آسیا که در سال 2006 افتتاح شد، از اواخر سال 2024 به دستور دادگاه غیرفعال بوده است: این تلهکابین برای مدت کوتاهی در تابستان 2026 بازگشایی شد، اما تا پاییز وضعیت آن دوباره نامشخص بود، بنابراین ارزش دارد قبل از سفر، عملکرد آن را بررسی کنید.
خاکریز بالایی، از کلیسای وودنسکایا تا ساختمانهای مدرسه پرواز سابق، در سالهای ۲۰۲۵-۲۰۲۶ بازسازی خواهد شد: گرانیت، دیوار حائل، سه رمپ جدید و تاریخ تکمیل قرارداد ۱ نوامبر ۲۰۲۶ است. خود رودخانه اورال، که در زبان قزاقی به نام ژایک شناخته میشود، همچنان دغدغه مشترک هر دو کشور است: در تابستان ۲۰۲۶، جلسهای از کمیسیون مشترک محیط زیست در اورنبورگ برگزار شد، جایی که قزاقستان و روسیه توافق کردند که برنامههای رودخانه را به مدت پنج سال بهروزرسانی کنند و متعاقباً به شرکتکنندگان در سفرهای ژایک جوایزی اهدا کردند .
موزههای اورنبورگ
موزه تاریخ و افسانههای محلی فرمانداری اورنبورگ در سال ۱۸۳۰ توسط فرماندار نظامی، پاول سوختلن، تأسیس شد و عمارتی در خیابان سووتسکایا، پلاک ۲۸ را در بر میگیرد. مشهورترین مجموعه آن در تپههای تدفین فیلیپوفسکی در ناحیه ایلک این منطقه کشف شد: برخی از یافتههای سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ به محققان باشقیرستانی اهدا شد و یافتههای حاصل از سفرهای اکتشافی از سال ۲۰۰۴ در نمایشگاه دائمی «طلای روسای سارماتی» در اینجا نگهداری میشوند. طبق لیست قیمت، از اول ژوئیه ۲۰۲۶، هزینه نمایشگاه اصلی ۲۰۰ روبل، هزینه نمایشگاه طلای سارماتی ۵۰۰ روبل و کودکان زیر هفت سال رایگان هستند. دوشنبهها و سهشنبهها تعطیل است و پنجشنبهها موزه از ساعت ۲ بعد از ظهر تا ۹ شب باز است. نمایشگاههایی از قزاقستان نیز به اینجا آورده میشوند: از آگوست تا اکتبر ۲۰۲۵، موزه-ذخیرهگاه «آزیرت سلطان» بیش از ۱۵۰ شیء از ترکستان باستان را در اینجا به نمایش گذاشت.
طلای رهبران سرمتی در موزه فرمانداری اورنبورگ: مجسمههای طلایی گوزن در یک ویترین. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
موزه تاریخ اورنبورگ، واقع در ساختمان گاردهاوس در خیابان ۲۹ نابرژنایا، داستان تأسیس شهر، محاصره پوگاچف و پوشکین را روایت میکند. این موزه از سهشنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ بعد از ظهر باز است؛ قیمت بلیط در وبسایت موزه موجود است. موزه هنرهای زیبا در سال ۱۹۶۱ در ساختمان سابق دومای شهر در خیابان ۲۹ کاشیرین لین افتتاح شد. هسته اصلی مجموعه آن شامل آثار لوکیان پوپوف، هنرمند اهل اورنبورگ، است. شعبه موزه در خیابان ۱۳ ولودارسکی، گالری «شال داونی اورنبورگ»، کاملاً به شال اختصاص دارد؛ اطلاعات بیشتر در مورد آن در ادامه آمده است. موزه خانه گاگارین و نمایشگاه «سلام، پیروزی!» در بالا توضیح داده شدهاند.
شال کرکی اورنبورگ
دومین چیزی که استپ پس از مبادله کالا به کالا به اورنبورگ داد، کرک بز بود. کرک بز اورنبورگ ۱۶ تا ۱۸ میکرون ضخامت دارد و از همین کرک است که گاسامر بافته میشود، شالی نازک و توری که میتواند از حلقه ازدواج عبور کند و درون تخم غاز جا شود. ریچکوف اولین کسی بود که این هنر را توصیف کرد: «آزمایش روی پشم بز» او در سال ۱۷۶۶ در مجموعه مقالات انجمن اقتصاد آزاد منتشر شد. در سال ۱۸۵۱، شالهای ساخته شده توسط زنان صنعتگر اورنبورگ در نمایشگاه جهانی لندن به نمایش گذاشته شد.
شال اورنبورگ گوسامر: شالی پرزدار و باز که از میان حلقهای رد شده و در پسزمینهای تیره قرار دارد. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
این شال از دو سوم نخ به پایین و یک سوم نخ ابریشم بافته میشود. هر قطعه بین ۲۵۰ تا ۴۸۰ ساعت کار دستی طول میکشد. روستاهای ژلتوئه، چرنی اوتروگ و نیکیتینو در منطقه ساراکتاش به عنوان مراکز بافندگی دستی در نظر گرفته میشوند. همچنین تولید کارخانهای نیز وجود دارد: یک آرتل که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد، از سال ۱۹۶۰ به عنوان کارخانه شال پرزدار اورنبورگ نامگذاری شده است. نام «شال پرزدار اورنبورگ» به عنوان یک نشانه جغرافیایی محافظت میشود. هم کارخانه و هم تولیدکنندگان خصوصی حق استفاده از آن را دارند: در سال ۲۰۲۲، گواهینامهای برای یک کارآفرین شخصی صادر شد. کارخانه تلاش کرد تا آن را به چالش بکشد، اما در سال ۲۰۲۵، اتاق اختلافات ثبت اختراع درخواست آنها را رد کرد.
مکانهای بازدید: گالری واقع در خیابان ولودارسکی شماره ۱۳، از چهارشنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۰:۰۰ تا ۶:۰۰ باز است. هزینه ورودی بزرگسالان در سال ۲۰۲۶، ۲۰۰ روبل است. محل خرید: از فروشگاههای برند کارخانه و از دستفروشان. چگونه جنس اصلی را تشخیص دهیم: فقط پر بز سفید یا خاکستری، پایه ابریشمی یا نخی، دوختهای کوچک و یکدست، طرح متقارن، همترازی حلقه به حلقه هنگام تا شدن و پاک کردن ایمن رنگ با پارچه مرطوب. شالهای دستساز با برچسبی که نام بافنده روی آن نوشته شده است، عرضه میشوند. وقتی روزنامهنگاران در سال ۲۰۲۳ یک شال گردن با رنگ روشن به قیمت ۱۶۰۰ روبل به گالری آوردند، ایرینا بوشوخینا، مدیر گالری، آن را به عنوان یک شال ماشینی وارداتی شناسایی کرد.
چه چیزهایی را در اورنبورگ امتحان کنیم و چه چیزهایی را با خود بیاوریم
اورنبورگ غذاهای معروف خودش را ندارد، اما سه نوع غذا را روی یک میز دارد: قزاق روسی، تاتاری و قزاق. بشبارمک در کافههای معمولی اینجا سرو میشود و نسخه قزاق آن است که خمیری به شکل الماس پهن دارد، برخلاف نسخه باشقیری که خمیر به الماسهای کوچکتر برش داده میشود؛ ما در راهنمای اوفا در مورد آن نوشتیم. در کنار آن، اچپوچماکهای تاتاری و باورساکهای قزاق روی میز قرار دارند. یک غذای محلی مخصوص، هندوانه نمکسود است: هندوانههای سول-ایلتسک در اواخر ژوئیه یا اوت در بازارها ظاهر میشوند و مقداری از محصول در بشکهها تخمیر میشود.
غذاهای اورنبورگ: بشبارمک با خمیر پهن لوزی شکل، باورساک، اچپوچماک، هندوانه ترشی و چای شیر. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
اورسک، دومین شهر بزرگ این منطقه، پیروژکی اورسک (یا "اورسکی پیروژکی") را تولید میکند: سرخشده با مواد داخل جگر، با استفاده از دستور پخت یک کارخانه بستهبندی گوشت که به سال ۱۹۳۹ برمیگردد. این گوشتها در خود اورنبورگ نیز فروخته میشوند. کافههای حلال در این شهر وجود دارند، اما این منطقه مانند اوفا فاقد یک ثبت گواهینامه عمومی یکپارچه است، بنابراین بهتر است مستقیماً در مورد گواهینامه از آن رستوران سوال کنید.
آنچه به خانه میآورند: یک روسری نازک یا شال گردن، نمک سول-ایلتسک، هندوانههای فصل و عسل اورنبورگ. از بین همه اینها، روسری تنها خریدی است که ارزش برنامهریزی قبلی را دارد، زیرا باید آن را به آرامی و با دقت انتخاب کنید.
از اورنبورگ به کجا برویم
سول-ایلتسک
هفتاد کیلومتر به سمت جنوب، نزدیک مرز قزاقستان، شهری بر روی گنبدی نمکی قرار دارد. از قرن هجدهم، نمک در اینجا استخراج میشده است؛ قلعه ایلتسکایا زاشچیتا در سال ۱۷۵۴ ساخته شد و در سال ۱۷۷۰، همان ریچکوف صنعت نمک اینجا را مدیریت میکرد. دریاچه اصلی این تفرجگاه، رازوال، در سال ۱۹۰۶ در محل یک معدن غرقاب تشکیل شد: تا ۱۸ متر عمق، با شوری بیش از ۲۰۰ گرم در لیتر، ترکیب آب آن مشابه دریای مرده است و اجساد را روی آب نگه میدارد. در نزدیکی آن دریاچه گلی توزلوچنویه با لایهای از گل تا دو متر ضخامت و دریاچه دونینو غنی از برم قرار دارد.
دریاچه رازوال در سول-ایلتسک: گردشگران روی سطح آب شور در کرانه دوردست دیواره بالایی یک معدن نمک دراز کشیدهاند. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
تفرجگاه سولیه اوزرا از اول ژوئن تا پایان آگوست باز است؛ در سال ۲۰۲۵، این فصل تا ۷ سپتامبر تمدید شد. این تفرجگاه روزانه از ساعت ۹ صبح تا ۸ شب باز است. هزینه ورودی در فصل ۲۰۲۶، ۴۵۰ روبل است و کودکان زیر هفت سال رایگان هستند. طبق گفته این تفرجگاه، ۱.۶ میلیون نفر در سال ۲۰۲۵ از آن بازدید کردهاند، اگرچه جریان کلی گردشگران برای کل منطقه در همان سال کمی بیش از یک میلیون نفر تخمین زده شده است؛ تخمینها متفاوت است. میتوانید با قطار تابستانی به ایستگاه ایلتسک-۱ (۱ ساعت و ۱۰ دقیقه در آخر هفتهها)، با قطارهای عبوری در حدود یک ساعت و نیم یا با اتوبوس در یک ساعت به آنجا برسید. در ماه آگوست، این شهر میزبان جشنواره هندوانه سول-ایلتسک است.
جنگل کاج بوزولوک
در جهت مخالف، به سمت شمال غربی، تقریباً ۳۰۰ کیلومتر از طریق جاده، پارک ملی بوزولوکسکی بور قرار دارد که در سال ۲۰۰۷ در زمینی به مساحت ۱۰۶,۸۰۰ هکتار در دو منطقه اورنبورگ و سامارا تأسیس شد. این پارک، یک جنگل کاج جزیرهای در میان استپ است و ساکنان اصلی آن، کاجها، ۳۰۰ تا ۳۵۰ سال عمر کردهاند. معروفترین آنها، "کاج تزاریسا"، ۳۶ متر ارتفاع دارد و قطر تنه آن ۱.۴ متر است. این پارک شامل اکوپارک تزار-بور، یک موزه طبیعت و ایستگاه آزمایشی بورووایا ۱۹۱۴، با مسیرهای مشخص شده ۱۲ و ۲۵ کیلومتری است. ورود با مجوز، ۲۵۰ روبل برای هر نفر تا یک هفته است. نزدیکترین ایستگاه و روستا، کولتوبانکا و کولتوبانوفسکی هستند.
مخزن Iriklinskoye و Saraktash
مخزن آب ایریکلینسکویه در اورال، در ۳۱۵ کیلومتری شرق آن قرار دارد و به اورسک نزدیکتر است تا به اورنبورگ. این مخزن، بزرگترین مخزن مصنوعی در اورال جنوبی است: با بیش از ۲۶۰ کیلومتر مربع مساحت که بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶ پر شده است و حدود ۴۰ گونه ماهی، مراکز توریستی و سواحل را در خود جای داده است. مردم برای دو روز به آنجا میروند، نه فقط یک روز. در نزدیکی آن، در منطقه ساراکتاش، صحنههای قلعه بلوگورسک از فیلم "شورش روسی" (که برخی از آنها هنوز پابرجا هستند) و صومعه مقدس سیمئون تریتی در خود ساراکتاش، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد، قرار دارند. روستاهایی که در آنها تار عنکبوت میبافند نیز در این منطقه واقع شدهاند.
اورنبورگ در یک، دو و سه روز
یک روز. صبح در خیابان سووتسکایا از گوستینی دوور تا دروازه الیزاوتینسکی، سپس خاکریز، پلههای کوههای اورال و پل با ستونهای سنگیاش، و برگشت از میان بیشه زاورالنایا. بعد از ناهار، گالری شال داونی در خیابان ولودارسکی (از چهارشنبه تا یکشنبه تا ساعت ۶ بعد از ظهر باز است) و عصر، حیاط کاروانسرا و حسینیه.
دو روز. روز دوم به موزهها و قرن بیستم اختصاص دارد: طلای سرمتی در موزه فرمانداری، موزه تاریخ در گاردهاوس، سپس کلیسای جامع سنت نیکلاس در فورشتات و مراسم «سلام، پیروزی!» در باغ فرونزه، موزه خانه گاگارین و دهکده ملی.
سه روز. روز سوم خارج از شهر است. در تابستان میتوان در یک روز به سول-ایلتسک رسید، اما جنگل بوزولوک تقریباً ۳۰۰ کیلومتر دورتر است، بنابراین روز طولانی خواهد بود و ایریکلینسکویه نیاز به اقامت شبانه دارد.
این مسیر هزینه کمی دارد: خیابان، خاکریز و پل رایگان هستند و پول آن صرف موزهها، گالریها و سفرهای خارج از شهر میشود.
چگونه به اورنبورگ برویم و بهترین زمان برای رفتن چه زمانی است؟
از مسکو، قطار راحتتر است. قطار دو طبقهی «اورنبورگ» از ایستگاه کازانسکی حرکت میکند و حدود ۲۲ ساعت طول میکشد تا از طریق ریازان، سیزران و سامارا به آنجا برسد. روزانه دو قطار بین مسکو و اورنبرگ حرکت میکنند، قطار دوم، شماره ۱۳۱، از ایستگاه پاولتسکی است؛ قطارها همچنین در روزهای منتخب از آنجا به تاشکند، بیشکک و دوشنبه حرکت میکنند. پرواز از شرمتیوو دو ساعت و بیست دقیقه طول میکشد، با سه تا پنج پرواز روزانه از آئروفلوت و روسیه، و اسمارتاویا چند بار در هفته پرواز دارد. یک پرواز روزانه به سن پترزبورگ و چندین پرواز در هفته به سوچی وجود دارد.
تقریباً هیچ پرواز مستقیمی از آسیای میانه وجود ندارد. از ژوئیه ۲۰۲۶، شرکت هواپیمایی UVT Aero یکشنبهها به آلماتی پرواز میکند که زمان سفر حدود سه ساعت است. پروازها به تاشکند، خجند، دوشنبه و بیشکک فقط با ترانسفر و اغلب در مسکو انجام میشود. با این حال، راهآهن نجاتبخش است: قطارها به ازبکستان، قرقیزستان و تاجیکستان از طریق اورنبورگ، مسکو به تاشکند، کازان به تاشکند، مسکو به بیشکک و مسکو به دوشنبه میروند که در تابستان ۲۰۲۶ از طریق آکتوبه، نوکوس و بخارا از سر گرفته شد. قطارها به آلماتی مسیر متفاوتی را طی میکنند و از طریق ساراتوف و اورالسک میروند. این قطارها حدود هشت ساعت تا آکتوبه طول میکشند و روزانه بیش از ده اتوبوس از ایستگاه اتوبوس در الواتورنایا، یک سفر شش و نیم ساعته، حرکت میکنند. روزانه یک اتوبوس به اورالسک وجود دارد. فرودگاه گاگارین (که در سال ۲۰۱۱ نامگذاری شده است) تقریباً ۲۰ کیلومتر از مرکز شهر فاصله دارد. اتوبوس ۱۰۱ چندین بار در روز از ایستگاه قطار حرکت میکند. تاکسیها به مرکز شهر را میتوان از طریق یک اپلیکیشن رزرو کرد. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، یک ترمینال جدید در آنجا افتتاح شد که قادر به جابجایی ۱۰۰۰ مسافر در ساعت است و دارای یک منطقه بینالمللی جداگانه و پلهای اتصال جت است که اولین مورد در منطقه است. ترافیک بینالمللی فرودگاه در نیمه اول سال ۲۰۲۶ دو برابر شد و در حال حاضر، تنها پروازهای بینالمللی به آلماتی انجام میشود.
این شهر توسط اتوبوسها، دو مسیر اتوبوس برقی و مینیبوسها سرویسدهی میشود. این اتوبوسها برخی از تعداد اتوبوسها را دارند، اما بیشتر تردد میکنند و کرایههای مبتنی بر بازار خود را دارند. از 11 مه 2026، هزینه سفر در مسیرهای تنظیمشده 45 روبل است، در حالی که مینیبوسها و برخی مسیرهای تجاری گرانتر هستند – تا اوت 2026، قیمت در برخی مسیرها به 55 روبل رسیده بود. پرداخت در اتوبوسها و اتوبوسهای برقی را میتوان به صورت نقدی، با کارت بانکی یا حمل و نقل، از طریق کد QR یا از طریق بخش "حمل و نقل" برنامه Yandex Go انجام داد. مینیبوسها معمولاً فقط پول نقد را میپذیرند که مستقیماً به راننده پرداخت میشود.
هزینه مسکن چقدر است؟
هزینه یک تخت در هاستل ۳۵۰ تا ۵۰۰ روبل است، در حالی که هتلهای میانرده از ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰ روبل برای هر شب متغیر هستند؛ اینها تخمینهایی برای تابستان ۲۰۲۶ هستند. بهتر است پول نقد، یا به روبل یا با کارت میر، پرداخت کنید. کارتهای کاسپی قزاقستانی در روسیه کار نمیکنند و روی پذیرش اوزکارت یا هومو حساب نکنید. تنگه را میتوان در یک یا دو بانک در شهر تبدیل کرد، بنابراین عاقلانهتر است که روبل همراه خود داشته باشید.
بهترین زمان برای رفتن کی است؟
آب و هوای این منطقه قارهای است، با تابستانهای خشک و بادخیز و زمستانهای برفی. میانگین دمای ژانویه -۱۱.۸ درجه سانتیگراد و جولای ۲۲.۵ درجه سانتیگراد است، اما حداقل مطلق دما -۴۳.۲ درجه سانتیگراد و حداکثر دما ۴۱.۶ درجه سانتیگراد است. پیشبینیکنندگان دما دوباره دمای این منطقه را در اواخر جولای ۲۰۲۶ پیشبینی میکنند که در برخی نقاط به -۴۰ درجه سانتیگراد میرسد. بهترین ماهها برای بازدید از این شهر، ماههای مه، ژوئن و سپتامبر است، در حالی که برای سول-ایلتسک، از ژوئن تا آگوست است و یک سفر زمستانی برای موزهها و شال ارزشمند است.
اورنبورگ زمستانی: دامنهای پوشیده از برف که به کوههای یخزده اورال و پلی پوشیده از یخ منتهی میشود. عکس: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
عید قربان و عید اورازا در این منطقه، برخلاف باشقیرستان و تاتارستان، تعطیل رسمی نیستند. روز شهر در آخرین شنبه ماه اوت برگزار میشود: در سال ۲۰۲۶، اورنبورگ در ۲۹ اوت، ۲۸۳مین سالگرد خود را با برگزاری جشنهایی در خاکریز، خیابان سووتسکایا و میدان لنین جشن گرفت. و از ۲۱ تا ۲۷ اوت، در آستانه این تعطیلات، جشنواره بینالمللی فیلم «شرق و غرب: کلاسیکها و آوانگارد» برگزار شد. بوگوروسلان در سال ۲۰۲۶ میزبان سابانتوی منطقهای بود و در سال ۲۰۲۷، سابانتوی روستایی تمام روسیه در تاتارسکایا کارگالا در نزدیکی اورنبورگ برگزار خواهد شد.
چرا به اورنبورگ برویم؟
اورنبورگ به ندرت در فهرست شهرهایی قرار میگیرد که مردم به خاطر معماریاش از آنها بازدید میکنند، بنابراین میتوان مرکز شهر را در نصف روز گشت و گذار کرد، هیچ صفی در کنار پل وجود ندارد و میتوانید درست قبل از باز شدن موزه فرماندار از آن دیدن کنید و با طلای سرمتی تنها باشید. ارزش دارد که طراحی اینجا را بررسی کنید: در اورنبورگ، این در نقشه خیابان مشهود است.
این مفهوم ساده است و از سال ۱۷۳۴ وجود داشته است: یک قلعه و بازار در حاشیه استپ، که از طریق آن روسیه با آسیا ارتباط برقرار میکند. سه پایه در سه مکان، جستجوی نقطهای بود که این گفتگو در آن امکانپذیر باشد. از اواسط قرن ۱۸، این میدان مبادله کالا در طول قرن ۱۹ پذیرای بازرگانان بخارا و خیوه بود. لشکرکشی خیوه در سال ۱۸۳۹ از اینجا آغاز شد و راهآهن به تاشکند از اینجا امتداد داشت. مجلس روحانی مسلمانان به مدت شش سال در اینجا مستقر بود و دولت اولین جمهوری خودمختار شوروی قزاقستان تقریباً به مدت پنج سال در اینجا فعالیت داشت و روزنامهای را منتشر میکرد که هنوز هم منتشر میشود. حتی شالی که به نماد شهر تبدیل شده است، از کرک یک بز استپی بافته شده است.
ردپای این مکالمه در سراسر شهر پراکنده است و مقیاسهای متفاوتی دارد: مناره کاروانسرای بر فراز پارکووی پراسپکت، لوح یادبود بایتورسینوف در خیابان چیچرین، دو ستون سنگی در وسط پل، بشبارمک در کافههای معمولی شهر و ایستگاه منووی دوور با خیابان منووینسکایا – تنها چیزهایی که از خود حیاط باقی مانده است.
دو روز برای گشت و گذار در شهر کافی است: روز اول برای بازدید از قلعه، خاکریز و کاروانسرا، روز دوم برای بازدید از موزهها و جنگل. روز سوم در تابستان به سول-ایلتسک و بقیه سال به جنگل بوزولوک اختصاص دارد.
این ستون در حال حاضر کازان ، اوفا ، ولادیمیر و پلیوس را پوشش میدهد. بخش بعدی در مورد یکاترینبورگ خواهد بود و جادهی آن نیز در این مقاله مشخص شده است. واسیلی تاتیشچف مکانی را در کنار رودخانهی ایست برای یکاترینبورگ آینده انتخاب کرد، در سال ۱۷۳۹ فرمانی مبنی بر انتقال اورنبورگ از اوری به کراسنایا گورا دریافت کرد و مرز بین اروپا و آسیا را در امتداد کوههای اورال تعیین کرد که هنوز هم با ستونهای سنگی روی پل اورنبورگ مشخص شده است. گفتگو در شهری که توسط همان مرد انتخاب شده است، ادامه خواهد یافت.