دریاچه بورووئه: ساحلی پوشیده از کاج و تپههای گرانیتی بر فراز آب زلال. این تصویر با هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو تولید شده است.
در شمال آستانه، جاده تقریباً دویست و پنجاه کیلومتر در میان استپ میپیچد و استپ آنقدر مسطح است که چشم هیچ درکی از آن ندارد. پس از سه ساعت سفر، افق میشکند. تپههای گرانیتی گرد پوشیده از کاج از زمین سر بر میآورند، دریاچههایی بین آنها قرار دارند و هوا صمغی و به طور قابل توجهی خنکتر میشود. این جزیره جنگلی در ارتفاعات قزاقستان بورابای نام دارد؛ روستایی که در مرکز آن قرار دارد تا 24 آگوست 2005 بوروویه نامیده میشد و هر دو نام مکان هنوز هم به جای یکدیگر استفاده میشوند. در تابستان، آستانه، شمال قزاقستان و سیبری به اینجا میآیند؛ در زمستان، بالابرهای اسکی در دامنهها فعال هستند و فصلهای غیر از فصل، برای کسانی که به دنبال درمان پزشکی هستند، در نظر گرفته شده است.
در ادامه به بررسی چگونگی سازماندهی این منطقه دریاچهای، جاذبههای گردشگری آنجا، هزینه سفر در فصل ۲۰۲۶ و نحوه رسیدن از پایتخت به آنجا بدون نیاز به جابجاییهای غیرضروری خواهیم پرداخت.
جزیرهای از جنگل در میان استپ
بورابای در منطقه آکمولا، در بخش شرقی ارتفاعات کوکشتائو قرار دارد. استپهای جنگلی و استپها صدها کیلومتر در اطراف امتداد دارند و در اینجا، گرانیت باستانی از دشت بیرون میآید: تپههایی با دیوارههای گرد، رخنمونهای سنگی و تختهسنگهای پراکنده به اندازه ماشین. یک جنگل کاج از تپهها بالا میرود که از طریق روستای قزاق بوروفسکایا، نام روسی خود را به روستا میدهد. کاج تقریباً ۶۵ درصد از پوشش گیاهی چوبی پارک، توس ۳۱ درصد و صنوبر و درختچهها بقیه را تشکیل میدهند.
تپههای گرانیتی بورابای، پوشیده از جنگل کاج. هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
پارک ملی بورابای در ۱۲ آگوست ۲۰۰۰ با مساحتی بالغ بر ۸۳۵۱۱ هکتار تأسیس شد. در سال ۲۰۱۰، مساحت آن به نزدیک به ۱۳۰ هزار هکتار افزایش یافت. این پارک تحت نظارت اداره مدیریت املاک ریاست جمهوری قزاقستان است و مقررات آن سختگیرانهتر از مقررات یک منطقه تفریحی معمولی است. برخی از مناطق حفاظتشده و کاملاً برای عموم بسته هستند، در حالی که برخی دیگر با مسیرهایی مشخص شدهاند که ورود به آنها ممنوع است. گونههای جانوری این جنگلها به طور قابل توجهی غنیتر از گونههای جانوری استپ است و تقریباً سیصد گونه مهرهدار از جمله گوزن، گوزن شمالی، گوزن کوچک، گراز وحشی و سیاهگوش را در خود جای داده است. سنجابهای امتداد مسیرهای ساحلی مدتهاست که به انسانها عادت کردهاند و از رهگذران پنهان نمیشوند.
آب و هوای اینجا قارهای است، اما جنگل و آب آن را معتدل میکند. تابستانها گرم، زمستانها نسبتاً سرد و میانگین بارندگی حدود ۴۰۰ میلیمتر در سال است. همین ترکیب هوای کاج، تابستانهای خشک و آب دریاچه بود که بورابای را از یک کلبه جنگلی به یک تفرجگاه تبدیل کرد.
چهارده دریاچه برای انتخاب
چهارده دریاچه بزرگ در این پارک وجود دارد، البته بدون احتساب دریاچههای کوچکتر، و ساختار آنها متفاوت است. بنابراین، هنگام برنامهریزی سفر، باید به جای «کل دریاچه بورووئه»، ساحل دریاچه خاصی را انتخاب کنید.
ساحل شنی شرقی دریاچه بورووئه. تصویر تولید شده با هوش مصنوعی توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
دریاچه بورووئه که با نام آئولیکول یا «دریاچه مقدس» نیز شناخته میشود، درست در کنار روستا قرار دارد. این دریاچه کوچک است و ابعاد آن ۴.۵ در ۳.۹ کیلومتر، مساحت تقریبی ۱۱ کیلومتر مربع و خط ساحلی آن ۱۳.۶ کیلومتر است. این دریاچه کمعمق است و عمق متوسط آن ۳.۴ متر و حداکثر ۷ متر است. به دلیل کمعمق بودن، آب آن زودتر از دریاچههای همسایه گرم میشود و کف آن تقریباً در همه جا به وضوح قابل مشاهده است. سواحل جنوبی، غربی و شمالی آن گرانیتی هستند و در بعضی جاها به صورت صخرههایی به درون آب فرو میروند. ساحل شرقی آن شیب ملایمی دارد و شنی است و در امتداد لبه آن، یک دیوار حائل به عرض چند متر کشیده شده است. سواحل اصلی روستا از اینجا شروع میشوند.
بولشو چباچیه بلافاصله پس از روستا آغاز میشود که در تنگه بین دو دریاچه قرار دارد. این دریاچه ساختار متضادی دارد. این دریاچه با مساحت ۲۳ کیلومتر مربع و طول ۷.۷ کیلومتر، با عمق متوسط ۱۱ متر و حداکثر ۳۳ متر، بزرگترین دریاچه در این گروه است. سواحل آن گرانیتی و صخرهای است و سنگریزههای کوچک به طور متناوب با سواحل شنی دیده میشوند و آب آن خنکتر و شفافتر است. نام قزاقی این دریاچه، آیناکول، به معنای "آینه" است. در اواخر نوامبر یخ میزند و در اواخر آوریل آب آن از بین میرود.
شچوچیه، واقع در نزدیکی شچوچینسک، دوازده کیلومتری جنوب روستا، عمیقترین دریاچه در این پارک است. با مساحتی تقریباً 20 کیلومتر مربع، عمق متوسط آن از 18 متر و حداکثر عمق آن 40 متر فراتر میرود. این یک دریاچه ماهیگیری است. اردکماهی که نام خود را از آن گرفته است، هنوز هم در اینجا به همراه ماهی سوف، ماهی تن، ماهی پلد و کپور زندگی میکند. هزینه مجوز ماهیگیری روزانه 692 تنگه و محدودیت صید پنج کیلوگرم است. مالویه چباچیه در غرب بولشویه قرار دارد. با مساحتی تقریباً 17 کیلومتر مربع و عمقی تا 15.5 متر، برای شنا مناسب است، اما همانطور که گزارشهای هیدرولوژیکی هشدار میدهند، آب آن غیرقابل آشامیدن است.
تفاوت اینجا با چارواک در نزدیکی تاشکند ، که اخیراً در مورد آن نوشتیم، اساسی است. این یک مخزن ساخته دست بشر با تاریخ دقیق پیدایش، آب یخچالی و سطحی است که تا پایان تابستان به دلیل آبیاری کاهش مییابد. دریاچههای بورابای بدون هیچ گونه دخالت انسانی تشکیل شدهاند و حوضه بولشو چباچیه کاملاً تکتونیکی است. آنها درونریز هستند و بر اساس تعادل خود عمل میکنند. برای بولشو چباچیه، حدود ۴۰ درصد از آب آن از رواناب آبهای زیرزمینی تأمین میشود و تقریباً تمام مصرف آن به دلیل تبخیر و نفوذ به زمین است. سطح آنها نیز نوسان دارد، اما به دلایل طبیعی و در طول سالها، نه هفتهها.
فصل شنا کوتاه است. آب حدود اواخر ژوئن گرم میشود و تا پایان آگوست در دمای ۱۸ تا ۲۴ درجه سانتیگراد باقی میماند و در روزهای خاصی از جولای و آگوست بالاتر هم میرود. سواحل رایگان و پولی وجود دارد؛ سواحل پولی دارای صندلیهای آفتابگیر، فروشگاههای مواد غذایی و هزینه ورودی حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تنگه هستند.
Okzhetpes، Zhumbaktas و Blue Bay
گوشه شمال غربی دریاچه بورووئه، خلیج آبی نام دارد و تقریباً تمام جغرافیای قابل تشخیص بورابای را در خود جای داده است.
صخره اوکژتپس مشرف به خلیج آبی. تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
اوکژتپس، کوهی گرانیتی و نوکتیز، بر فراز خلیج قد برافراشته است. دو سوم پایینی آن توسط جنگل کاج پنهان شده است، در حالی که یک سوم بالایی آن به صورت صخرهای برهنه و شکسته به قطعات بزرگ از دل جنگل بیرون زده است. ترجمه این نام «تیر به هدف نمیرسد» است. شوکان اولخانوف زمانی حدود پانزده افسانه در مورد این صخره ثبت کرده است؛ معروفترین آنها داستان دختری اسیر از کالمیک است که روسری را به قله بست و قول داد با مردی که تیرش به آن میرسد ازدواج کند. هیچکدام از آنها به هدف نرسیدند. این افسانه فولکلور است، هیچ ارتباطی با تاریخ مستند ندارد و منابع محلی دقیقاً آن را به همین شکل ارائه میدهند.
در خود خلیج، نه چندان دور از ساحل، جزیره سنگی ژومباکتاش قرار دارد که بیست متر بالاتر از آب قرار دارد. نام دیگر آن ابوالهول است، اما شباهت اینجا متفاوت است. این برآمدگی گرانیتی بسته به زاویه دید، شکل خود را تغییر میدهد. از یک زاویه، نیمرخ آن به نظر دختری با موهای ریخته، از زاویه دیگر، زنی میانسال و از زاویه سوم، زنی مسن است. نام قزاقی به معنای واقعی کلمه به معنای "سنگ اسرارآمیز" است. فقط از طریق آب، با قایق یا کاتاماران میتوان به آن نزدیک شد، که درست روی خاکریز اجاره داده میشوند و اجاره نیم ساعته آن ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ تنگه هزینه دارد.
جزیره سنگی ژومباکتاش در میان خلیج آبی. تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
فراتر از اوکژتپس، کوکشه، که با نام سینیوخا نیز شناخته میشود، بلندترین نقطه رشتهکوه کوکشتائو، با ارتفاع ۹۴۷ متر از سطح دریا و حدود ۶۴۰ متر بالاتر از سطح دریاچه مجاور، قرار دارد. یک مسیر مشخص به قله منتهی میشود. صعود حدود دو ساعت و فرود یک ساعت و نیم طول میکشد، در حالی که گروههای سازمانیافته روستا را ترک میکنند و صعود را در چهار ساعت به پایان میرسانند. از صخرههای بالایی، تقریباً کل پارک قابل مشاهده است: دریاچهها، جنگلهای کاج، رشتهکوههای سنگی و سایهنمایی که مردم محلی آن را "کشتی بخار" مینامند. برای کسانی که صعود را بسیار چالشبرانگیز میدانند، بولکتائو، تپهای کم ارتفاع درست در خارج از روستا وجود دارد که از آنجا میتوان کل خلیج آبی را دید. در قله آن مجسمهای از یک عقاب طلایی با بالهای گشوده قرار دارد.
در اکتبر ۲۰۲۵، هفت سکوی مشاهده جدید با پلهها، تراسها و مناطق تفریحی در پارک افتتاح شد؛ سکوی مرکزی در بولکتائو واقع شده است. سکوی دیگر، «بیشی قایندار»، در نزدیکی بیشه رقصان توس در کرانه شمالی واقع شده است، جایی که تنه درختان در نزدیکی زمین خمیده شده و شاخهها به سمت بالا امتداد یافتهاند.
بیشه آبلای خان: افسانه کجاست و تاریخ کجاست؟
حدود سیصد متر دورتر از اوکژتپس، زمینی مسطح، تقریباً ۲۵۰ در ۵۰۰ متر، در میان جنگل نمایان میشود. طبق افسانهها، ستاد تابستانی آبیلائی خان در اینجا قرار داشت و در اینجا بود که نمایندگان طوایف قزاق، سلطان جوان را روی یک زیرانداز نمدی سفید نشاندند و او را بالا بردند و به عنوان خان اعلام کردند. صد و بیست متر بالاتر از این زمین مسطح، در یک جنگل کاج، یک برآمدگی گرانیتی طبیعی وجود دارد که به تخت آبیلائی معروف است. این مکان مورد احترام است.
بیشه آبلای خان: یک ستون سنگی و جنگل کاج در زیر تپههای سنگی. هوش مصنوعی تولید شده توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
گاهشمار تاریخی متفاوت به نظر میرسد. آبلای، که با نام آبیلمنصور متولد شده بود، حدود سال ۱۷۱۱ به دنیا آمد، در سال ۱۷۸۱ درگذشت و در ترکستان، در مقبره خواجه احمد یسوی، به خاک سپرده شد. او در پاییز ۱۷۷۱، پس از مرگ خان ابوالمامبت، در کنگرهای از نمایندگان سه ژوزه به عنوان خان انتخاب شد. این کنگره در ترکستان، نه در ارتفاعات کوکشتائو، تشکیل شد. بالا رفتن بر روی یک تشک نمدی سفید، آیینی برای رسیدن به مقام و منزلت خان بود که واقعاً وجود داشت. ارتباط این آیین با این فضای باز خاص، بر اساس سنت شفاهی است، نه اسناد. منابع در این مورد متفاوت هستند. وبسایت پارک ملی، این فضای باز را مقر تابستانی خان مینامد و تاریخ اعلامیه را به سال ۱۷۳۴ نسبت میدهد، در حالی که راهنماهای گردشگری به صراحت بیان میکنند که این یک افسانه است. این اختلاف از اهمیت این مکان نمیکاهد. خبرگزاری کاروان اینفو در مقالهای جداگانه درباره زندگی خود آبلای خان میگوید.
امروزه، این محوطهی باز، میزبان یک ستون سنگی است که در سال ۱۹۹۱ به مناسبت بزرگداشت ۲۸۰مین سالگرد تولد خان ساخته شده است. بازدید از موزهی آبلای خان و همچنین یک مجموعهی چندرسانهای و تعاملی متشکل از نه سالن با صفحه نمایش، تورهای مجازی از اماکن مقدس کشور و یک سینما رایگان است. هزینهی ورودی از ۵۰۰ تنگه شروع میشود. اسبسواری در همان نزدیکی امکانپذیر است و یک سواری نیم ساعته تقریباً ۳۰۰۰ تنگه هزینه دارد.
از "سوئیس سیبری" تا استراحتگاه با قطار سریع السیر
تاریخ تفرجگاههای این مناطق با قزاقها آغاز میشود. در سال ۱۸۵۰، شهرک شوچینسکی پدیدار شد و تا دهه ۱۸۷۰، روستای بوروفسکایا، که نام خود را به کل منطقه داده بود، پدیدار شد. در سال ۱۸۹۸، جنگلهای اطراف دریاچه به اداره جنگلداری ایالتی منتقل شدند و در سال ۱۹۱۰، یک آسایشگاه و مرکز درمانی کومیس در اینجا افتتاح شد، جایی که کومیس و هوای کاج در درجه اول برای درمان سل ریوی استفاده میشد.
کوچه کاجی در نزدیکی ساختمانهای آسایشگاه بورابای. تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
از دهه ۱۹۲۰، بورووئه به عنوان یک تفرجگاه با اهمیت ملی در نظر گرفته شده است و در سال ۱۹۳۵، یک منطقه حفاظتشده طبیعی دولتی در اطراف آن ایجاد شد. این لقب که امروزه متفاوت به نظر میرسد، حتی پیش از آن نیز وجود داشته است. کتاب راهنمای الکساندروف در سال ۱۹۱۴ و کتاب مرجع کرینیتسین که در سال ۱۹۲۸ در اومسک منتشر شد، بورووئه را «سوئیس سیبری» نامیده بودند. این توصیف برای سیبریاییها در نظر گرفته شده بود، زیرا این تفرجگاه برای آنها نزدیکترین مکان به آنها بود. بعدها به «سوئیس قزاقستان» تبدیل شد.
غیرمنتظرهترین فصل تاریخ محلی با جنگ مرتبط است. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، گروهی از دانشگاهیان آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی – در مجموع حدود ۱۶۰ دانشمند و خانوادههایشان – از مسکو، لنینگراد، سواستوپل و سیمفروپل به بورووئه منتقل شدند و چهل و سه کلبه برای آنها آماده شد. ولادیمیر ورنادسکی، نیکولای زلینسکی، لئونید ماندلشتام، لو برگ، گلب کرژیژانوفسکی و الکسی فاورسکی در ساختمانهای تفریحی و کلبهها زندگی و کار میکردند.
در سال ۱۹۵۱، این منطقه حفاظتشده منحل و با یک عملیات جنگلداری جایگزین شد. تا سال ۱۹۹۷، این منطقه دوباره وضعیت حفاظتشده دریافت نکرد و در سال ۲۰۰۰، به یک پارک ملی تبدیل شد. با این حال، عملیات آسایشگاه این تفرجگاه دستنخورده باقی ماند. آسایشگاه دولتی که در سال ۱۹۱۰ تأسیس شده بود، چندین بار سازماندهی مجدد شده و از سال ۲۰۲۲ به عنوان یک مؤسسه تحقیقاتی برای آبتنیشناسی فعالیت میکند.
چگونه از آستانه به آنجا برسیم
آستانه تا بورابای حدود ۲۵۰ کیلومتر در امتداد بزرگراه A-1 قرار دارد، بخشی که به شوچینسک، اولین بزرگراه شش بانده قزاقستان، که در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد، منتهی میشود. این سفر حدود سه ساعت طول میکشد. هزینه تاکسی از پایتخت از ۵۰۰۰ تنگه برای هر نفر شروع میشود و هزینه یک تاکسی کامل از ۲۰۰۰۰ تنگه شروع میشود. قیمتها در تابستان افزایش مییابد، بنابراین بهتر است از قبل مذاکره کنید.
قطار حومهای آستانه-بورابای در سکوی ایستگاه کورورت بوروویه. تصویر تولید شده با هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
قطار ارزانتر و راحتتر است. قطارهای مسافربری روزانه از ایستگاه راهآهن آستانه به ایستگاه «Borovoye Resort» در شوچینسک حرکت میکنند. هزینه یک صندلی رزرو شده حدود ۴۰۰۰ تنگه است و سفر سه تا چهار ساعت طول میکشد. پنج بار در هفته، قطار بورابای اکسپرس، یک قطار رفت و آمد بدون توقف که در ژوئن ۲۰۲۴ راهاندازی شد، همین مسیر را در دو ساعت و نیم طی میکند. قیمت بلیطها از ۳۰۰۰ تنگه شروع میشود. از ایستگاه تا روستا، هنوز بیست کیلومتر دیگر باقی مانده است که میتوان آن را با اتوبوس معمولی (۲۵۰ تنگه طبق تعرفه ۲۰۲۵) یا تاکسی طی کرد.
اتوبوسها از آستانه روزانه به شچوچینسک و کوکشتائو حرکت میکنند؛ برنامهها در طول فصل اوج سفر متفاوت است، بنابراین بهتر است از طریق باجه بلیطفروشی بررسی کنید. نزدیکترین فرودگاه در کوکشتائو، هشتاد کیلومتری تفرجگاه است. پروازهای مستقیم وجود دارد، اما نه روزانه. خود کوکشتائو شایسته یک روز کامل است و خبرگزاری کاروان اینفو مقاله جداگانهای در مورد این شهر افسانهها و دریاچهها دارد.
برای کسانی که از روسیه سفر میکنند، منطقیترین مسیر از طریق آستانه است. پایتخت مدتهاست که دروازه اصلی چنین سفرهایی بوده است و طبق گزارش گردشگری آستانه، تا ژوئن ۲۰۲۶، ۳۹ درصد از گردشگران خارجی آستانه شهروندان روسیه بودهاند . این مقصد در اومسک، نووسیبیرسک، یکاترینبورگ و مسکو تبلیغ شده است. تورهای گردشگری نیز از اومسک به بورووئه سفر میکنند، بنابراین مسیر سیبری که بیش از یک قرن پیش آغاز شد، هنوز پابرجاست.
فصل، ورودی پارک و قیمتها برای سال ۲۰۲۶
ورود به پارک مستلزم پرداخت هزینه است و از اول ژانویه 2026، نرخها بر اساس شاخص محاسبه ماهانه که اکنون 4325 تنگه است، دوباره محاسبه شدند. هزینه یک ماشین سواری در روزهای هفته 0.3 MCI (1298 تنگه) و در آخر هفتهها و تعطیلات 0.4 MCI (1730 تنگه) است. یک مینیبوس با حداکثر شانزده صندلی 1 MCI (4325 تنگه) هزینه دارد. بازنشستگان، افراد دارای معلولیت، جانبازان جنگ بزرگ میهنی و افراد معادل آنها، جانبازان جنگی، ساکنان دائمی پارک و منطقه حفاظت شده آن و وسایل نقلیه الکتریکی از پرداخت هزینه معاف هستند. پرداخت را میتوان در ترمینال با کارت یا پول نقد انجام داد. گزینه دیگر این است که شماره پلاک وسیله نقلیه خود را از قبل در برنامه Kaspi.kz لینک کنید و هزینه به طور خودکار پس از خروج از مانع از حساب شما کسر میشود. سفر بدون پرداخت هزینه تحت ماده 381 قانون اداری قرار میگیرد و جریمهها از 5 MCI شروع میشوند.
پاییز در بورابای: درختان توس زرد در ساحل گرانیتی دریاچه. تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
قیمت اقامت در فصل ۲۰۲۶ بسته به آنچه که به دنبال آن هستید متفاوت است. یک آپارتمان یک خوابه در روستا از شبی ۱۵۰۰۰ تنگه شروع میشود، در حالی که یک آپارتمان دو خوابه حدود ۳۰۰۰۰ تنگه هزینه دارد. یک اتاق استاندارد در یک هتل میان رده از ۴۰۰۰۰ تنگه شروع میشود، یک اتاق دو تخته اقتصادی با صبحانه در یک هتل اسپا حدود ۵۵۰۰۰ تنگه هزینه دارد و خانههای سازگار با محیط زیست و مکانهای گلمپینگ در جنگل کاج از ۸۰۰۰۰ تنگه شروع میشوند. بالاترین سطح، یک هتل پنج ستاره در ساحل، شبی ۱۷۰۰۰۰ تنگه هزینه دارد. شوچینسک انتخاب وسیعتری را ارائه میدهد و قیمتها عموماً کمتر از خود بورابای هستند، با وجود اینکه ده تا پانزده دقیقه با ماشین از دریاچهها فاصله دارد. بهتر است آخر هفتهها را از قبل رزرو کنید، زیرا تقریباً ۱.۴۵ میلیون نفر در نه ماه اول سال ۲۰۲۵ از این منطقه تفریحی بازدید کردهاند که نزدیک به ۲۰،۰۰۰ نفر از آنها از خارج از کشور بودهاند. طبق اعلام وزارت گردشگری، پارکهای ملی در سراسر کشور از ۳.۷ میلیون بازدیدکننده استقبال کردهاند.
فصل اوج گردشگری در ماههای جولای و آگوست است. در ماه مه و اوایل ژوئن، دریاچهها پر از آب هستند، دامنهها سبز هستند، اما آب هنوز سرد است. سپتامبر عالی است زیرا گرما فروکش میکند و درختان توس بالای جنگل کاج زرد میشوند. این بهترین زمان برای کوهنوردی و پیادهروی است. بورابای در زمستان تعطیل نمیشود، زیرا پیست اسکی اورمان، پارک الیکتی و پیست اسکی نورتائو در دامنهها باز هستند. ما جداگانه در مورد پیستهای اسکی قزاقستان نوشتهایم. تعطیلات سال نو در اینجا به اندازه جولای شلوغ است.
عصرها حتی در ماه جولای خنک هستند و قلههای تپهها بادخیز و سرد هستند، بنابراین حتی در تابستان نیز لباس گرم ضروری است. قبل از رفتن به جنگل، بهتر است از دافع پشه و کنه استفاده کنید. مکانهای محبوب بهتر است صبحها، به خصوص آخر هفتهها، که ساکنان آستانه و کوکشتائو به جمعیت میپیوندند، بازدید شوند.
ماهی از بازار و آنچه باید با خود ببرید
غذاهای بورابای ساده هستند. کبابپزها در امتداد جادهها و کنار ساحل صف کشیدهاند و کافههای روستا شیشلیک، لقمان، مانتی و غذاهای آماده سرو میکنند. اما جاذبه اصلی اینجا کافهها نیستند، بلکه بازار است.
غرفهای که در بازاری در بورابای ماهی دودی و خرچنگ آبپز میفروشد. هوش مصنوعی تولید شده توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
مردم محلی محصولات دریاچه را میفروشند: ماهی دودی پوست کنده، ماهی خشک و خرچنگ آبپز. ماهی و خرچنگ معمولاً عصرها برای بردن به ساحل خریداری میشوند. قارچ خشک، انواع توت و عسل از زنبورستانهای اطراف در همان نزدیکی قرار دارند. و از غذاهای قزاق، کورت، گلولههای نمکی پنیر کاتیج خشک شده، را میفروشند که به عنوان میان وعده خورده میشود و در جاده برده میشود.
بسیاری آپارتمانهایی با آشپزخانه اجاره میکنند و خودشان آشپزی میکنند، خوشبختانه روستا مغازه و مرکز خرید دارد و ماهی از بازار در این شرایط از هر کافهای ارزانتر است. برای سوغاتی، بهتر است اقلام خوراکی ببرید، زیرا انتخاب در مغازهها تقریباً در همه جا یکسان است.
پاسخ شمالیها به چارواک
بورابای سعی نمیکند یک تفرجگاه ساحلی باشد یا با ساحل رقابت کند. این یک تفرجگاه جنگلی در وسط استپ است، با چهارده دریاچه با عمق و دمای متفاوت، یک رشتهکوه گرانیتی که تقریباً یک کیلومتر از سطح دریا بالاتر است، یک جنگل کاج و یک مرکز درمانی که بیش از یک قرن است در حال فعالیت است.
دقیقاً همین تفاوت آن با چارواک است که مقایسه با آن منطقی است. در آنجا، آب در سال ۱۹۷۰ با سد پدیدار شد؛ اینجا، دریاچهها تاریخ تولدی ندارند. آنجا، تپههای خشک اُخرایی در حاشیه ساحل قرار دارند و اینجا، درختان کاج درست تا لبه آب رشد کردهاند. آنجا، آب یخبندان و نشاطآور است؛ اینجا، بورووی کمعمق تا ماه ژوئیه به دمای شنا میرسد. تنها چیزی که این دو مکان با هم مشترک دارند این است که پایتخت به هر دو میرسد و در جستجوی آب و هوایی متفاوت در عرض یک یا سه ساعت سفر است.
این دریاچهها تاریخ خاص خود را دارند. این تفرجگاه در محل تلاقی استپ و سیبری شکل گرفته است. نام آن از یک روستای قزاق قرن نوزدهم گرفته شده است، کتابهای راهنمای سیبری آن را "سوئیس سیبری" مینامیدند، دانشگاهیان تخلیه شده در طول جنگ در اینجا زندگی میکردند و امروزه، تورهایی از اومسک به اینجا میآیند و تقریباً چهل درصد از بازدیدکنندگان خارجی آستانه روس هستند. بیشه آبلای خان و صخرهها، غرق در پانزده افسانه، نیمه دیگر این داستان، یعنی داستان قزاقها را در خود جای دادهاند و هر دو نیمه در یک ساحل قرار دارند.
سه روز برای بازدید از جاذبههای اصلی اینجا کافی است. روز اول صرف بازدید از دریاچه بورووئه، گولوبوی زالیو، ژومباکتاش از آب و بولکتائو برای غروب آفتاب میشود؛ روز دوم برای بیشه آبلای خان، اوکژتپس و صعود به کوکشه است؛ روز سوم برای بولشو چباچیه یا شوچیه، با ماهیگیری و بازدید از بازار در عصر است. بدون عجله، برای بازدید از همین مناطق به پنج روز زمان نیاز دارید.
زندگینامه ابیلای از اینجا به سمت جنوب منتهی میشود: او در ترکستان به عنوان خان انتخاب شد، جایی که در سالهای پایانی عمرش ساکن شد و در آنجا به خاک سپرده شد. این شهر در نزدیکی سیردریا واقع شده است. در بالادست همان رودخانه، در خروجی دره فرغانه، خجند، یکی از قدیمیترین شهرهای آسیای مرکزی، قرار دارد. مقاله بعدی به آنجا، از طریق کوهها به تاجیکستان، منتهی میشود. ما در حال حاضر در حال آمادهسازی داستان هستیم: برای بهروزرسانیها در وبسایت خبرگزاری کاروان اینفو منتظر بمانید.