آستانه، ۲۳ مارس ۲۰۲۶ – خبرگزاری کاروان اینفو . جشن نوروز مملو از نمادهای ویژه‌ای است که قرن‌ها از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و فضای منحصر به فرد خود را ایجاد کرده است. هر یک از آنها منعکس کننده ارزش‌های مردم و ایده تجدید حیات است.

نوروزیز کوژه در دستارخوان جشن، نقش اصلی را ایفا می‌کند. این غذا از هفت ماده اولیه که نماد سلامتی، رفاه و آسایش هستند، تهیه می‌شود. اعتقاد بر این است که هر کسی که این غذا را در روز جشن امتحان کند، در طول سال خوش‌شانسی خواهد آورد.

در طول جشن‌ها، یورت‌ها – خانه‌های سنتی عشایری – در میدان‌ها برپا می‌شوند. آنها نماد کانون خانواده، وحدت و ارتباط بین نسل‌ها هستند. طرح یورت شامل کِرِگه (دیوارهای مشبک)، اویک (تیرک‌های گنبدی) و شانیراک (دایره بالایی) است که نمادی از خانه و ادامه نسل خانواده است.

یکی از ویژگی‌های اساسی این جشن، دیگ است. از آن برای تهیه خوراکی برای خانواده و مهمانان استفاده می‌شود و بر سخاوت و مهمان‌نوازی تأکید دارد. یک دیگ پر، نمادی از فراوانی و شادی مشترک است.

باتا – دعای خیر بزرگان – از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. آرزوهای خوب بیان شده توسط بزرگان به عنوان راهنمایی و حمایت معنوی برای سال آینده تلقی می‌شود.

نوروز بدون بازی‌های ملی غیرقابل تصور است. کوکپار (یک بازی اسب‌سواری به زبان قزاقی) قدرت، شجاعت و مهارت سوارکاران را نشان می‌دهد. قیز کو (بازی «دختر بگیر» به زبان قزاقی) نماد جوانی و عاشقانه است و رقابت را به نمایشی شاد تبدیل می‌کند. آلتیباغان – تاب‌های بزرگ – به مکانی برای ملاقات، آواز خواندن و معاشرت جوانان تبدیل می‌شود.

همه این نمادها نسل‌ها را متحد می‌کنند و جوهره اصلی نوریز را به ما یادآوری می‌کنند: تجدید، وحدت و ایمان به آینده‌ای شاد.

عکس: کازینفورم