یکاترینبورگ در دامنه شرقی کوه‌های اورال میانی قرار دارد و دو کرانه رودخانه ایست را در بر می‌گیرد. بر اساس جغرافیای امروزی، این شهر در حال حاضر در آسیا واقع شده است: حوضه آبریز این رشته کوه که مرز بین قاره‌ها در امتداد آن ترسیم شده است، به سمت غرب امتداد دارد و نزدیکترین نشانگر در کیلومتر 17 بزرگراه نووموسکوفسکی قرار دارد. تاریخچه این شهر به روز کارخانه، 7 نوامبر (18) 1723، زمانی که چکش‌ها برای اولین بار به کارخانه دولتی جدید در نزدیکی سد کوبیده شدند، برمی‌گردد. سد در محل اصلی خود، در مرکز شهر، باقی مانده است و برکه شهر را از میدان تاریخی جدا می‌کند. مردم محلی آن را "پلوتینکا" می‌نامند و خیابان لنین در امتداد آن قرار دارد.
سد و برکه شهر در یکاترینبورگ در یک روز تابستانی: یک سد گرانیتی، یک برج آب و آسمان‌خراش‌های مشرف به آب. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
این کارخانه تقریباً هر چیزی را که امروزه مردم برای آن به یکاترینبورگ می‌آیند، به وجود آورده است: اداره معادن و ضرابخانه، بزرگراه سیبری و قایق‌سواری بهاری آهن در امتداد رودخانه‌های اورال، سنگ‌تراشی و داستان‌های باژوف، و در قرن بیستم، اورالماش و محله‌های کانستراکتیویست. در ادامه، به شما خواهیم گفت که این شهر چگونه ساخته شد، کجا می‌توان کانستراکتیویسم و سنگ اورال را دید، و در عرض یک روز از مرز اروپا و آسیا تا برج نویانسک به کجا می‌توان فرار کرد.
یکاترینبورگ کجا واقع شده است؟
یکاترینبورگ مرکز منطقه سوردلوفسک و ناحیه فدرال اورال است. این شهر تقریباً ۱۶۷۰ کیلومتر از طریق راه آهن با مسکو فاصله دارد که اختلاف زمانی دو ساعته است. طبق سرشماری سال ۲۰۲۱، جمعیت این شهر تقریباً ۱.۵۹ میلیون نفر بوده است که آن را به چهارمین شهر بزرگ روسیه پس از مسکو، سن پترزبورگ و نووسیبیرسک تبدیل می‌کند. طبق اعلام مدیریت شهری، ۲.۲ میلیون گردشگر در سال ۲۰۲۵ از این شهر بازدید خواهند کرد که ۳۰۰۰۰۰ نفر بیشتر از سال قبل است.
مردمان مختلفی مدت‌هاست که در دو سوی کوه‌های اورال زندگی می‌کنند؛ ما در نقد «اورال: بین دو جهان» درباره آنها صحبت کردیم.
تاریخ یکاترینبورگ: از یک سد کارخانه‌ای تا پایتخت معدن
تاتیشچف مکان را انتخاب می‌کند، دِ گنین آن را می‌سازد
در ژانویه ۱۷۲۱، واسیلی تاتیشچف مکانی را برای یک کارخانه دولتی جدید در رودخانه ایست، تقریباً شش مایلی کارخانه همسایه اوکتوس، انتخاب کرد. کار آغاز شد، اما پس از درگیری با صاحبان کارخانه اورال دمیدوف، تقریباً به مدت دو سال متوقف شد. ویلهلم دو ژنین، که در بهار ۱۷۲۳ ساخت و ساز را به دست گرفت، کار را ادامه داد. پی قلعه در ۱۲ مارس ریخته شد، ساخت کارخانه در ماه مه آغاز شد و در ۱۱ سپتامبر، سد تکمیل شد. این سد خاکی بود و بر اساس طرح لئونتی زلوبین، استاد سد، از جنس کاج اروپایی ساخته شده بود: ۲۰۹ متر طول، ۴۳ متر عرض و ۶.۵ متر ارتفاع. سربازان دو گردان از هنگ توبولسک کارخانه را ساختند و خود قلعه در کنار آن رشد کرد و ابعاد آن ۶۵۴ در ۷۶۲ متر، با شش سنگر، باروهای دو و نیم متری و یک خندق بود.
در 7 (18) نوامبر 1723، چکش‌ها برای اولین بار در این کارخانه زده شدند و این نشان از تأسیس شهری بود که به افتخار ملکه کاترین اول، همسر پتر کبیر، نامگذاری شده بود. حتی پیش از آن، در 1 آگوست همان سال، دو گنین اداره معدن را به یکاترینبورگ منتقل کرد، رویدادی که اکنون با روز شهر مرتبط است: در ماه مه 2026، دومای شهر این تعطیلات را از سومین شنبه ماه آگوست به اولین شنبه ماه آگوست منتقل کرد، به طوری که در سال 2026 این روز در 1 آگوست جشن گرفته شد.
تاتیشچف هنوز به امور منطقه‌ای بازنگشته بود: در سال ۱۷۳۷، او رهبری سفر اکتشافی اورنبورگ را بر عهده گرفت و مکان جدیدی را در کراسنایا گورا برای اورنبورگ آینده انتخاب کرد، که در کتاب راهنمای اورنبورگ شرح داده شده است.
پایتخت کوهستانی و سکه‌های مسی
از همان سال‌های اولیه، یکاترینبورگ به عنوان دفتر مرکزی کل منطقه معدنی اورال ساخته شد. از سال ۱۷۲۳ تا ۱۷۳۴، اوبربرگام سیبری در اینجا فعالیت می‌کرد، سپس تا سال ۱۷۵۴، دفتر صدراعظم هیئت مدیره اصلی کارخانه‌های سیبری و کازان و از سال ۱۸۳۲، هیئت مدیره معدن اورال در اینجا قرار داشت. یکاترینبورگ رسماً در ۱۶ نوامبر ۱۷۸۱ به یک شهر تبدیل شد و عنوان مرکز منطقه‌ای نایب‌السلطنه پرم را دریافت کرد. طبق مقررات معدن ۱۸۰۶، از سال ۱۸۰۷ تا ۱۸۶۳ تنها شهر معدنی در امپراتوری باقی ماند. نشان ملی که در سال ۱۷۸۳ تصویب شد، این موضوع را بدون کلام بیان می‌کند: در بالا خرس پرم با انجیل در دست و در پایین، در یک زمینه سبز، یک کوره ذوب نقره و معدن قرار دارد. جمعیت شهر در آن زمان کم بود: در سال ۱۷۸۴، یکاترینبورگ ۹۱۷۹ نفر جمعیت داشت.
یک ضرابخانه نیز در این کارخانه فعالیت داشت. اولین سکه‌ها که در ۱۴ آوریل ۱۷۲۶ ضرب شدند، پلاتا، صفحات مسی مربعی شکل از نوع سوئدی با مهر «EKATERINBURKH» بودند. گردش آنها دشوار بود و تولید آنها در ۲۴ ژانویه ۱۷۲۷ متوقف شد. خود ضرابخانه تا سال ۱۸۷۶ فعالیت داشت و تا پایان قرن ۱۸، سه چهارم کل سکه‌های مسی در امپراتوری در یکاترینبورگ ضرب می‌شد.
طلا نیز در نزدیکی این شهر کشف شد. در ۲۱ مه ۱۷۴۵، دهقانی به نام اروفی مارکوف، کوارتزی با ناخالصی‌های طلا در نزدیکی شارتاش پیدا کرد. در ابتدا حرف او باور نشد و حتی متهم به پنهان کردن این کانسار شد، تا اینکه یرمولای ریومین، ارزیاب، این کشف را در سال ۱۷۴۷ تأیید کرد. سال ۱۷۴۸ سال تأسیس شهر برزوفسکی در نظر گرفته می‌شود و مارکوف به طور سنتی کاشف سنگ معدن طلای روسیه محسوب می‌شود.
بزرگراه سیبری و کاروان‌های آهنین
در سال ۱۷۶۳، بزرگراه مسکو-سیبری رسماً تأسیس شد که از مسکو از طریق نیژنی نووگورود، کازان و کونگور به تیومن و توبولسک منتهی می‌شد. مسیر اصلی به سیبری که قبلاً از طریق ورخوتوریه به سمت شمال امتداد داشت، به یکاترینبورگ تغییر یافت.
این فلز در جهت مخالف، به سمت غرب و از طریق آب حمل می‌شد. محصولات کارخانه‌های دولتی یکاترینبورگ به اسکله اوتکینسکایا در رودخانه چوسوویا منتقل می‌شد و هر بهار، در طول دو یا سه هفته پرآبی، کاروان‌های آهن از آنجا حرکت می‌کردند. قایق‌ها از رودخانه چوسوویا به سمت کاما و سپس به ولگا حرکت می‌کردند و تقریباً از هر سی قایق، یکی در صخره‌های ساحلی، که در رودخانه چوسوویا به عنوان "بویتسی" شناخته می‌شوند، غرق می‌شد. در سال‌های کم‌آبی، آب از حوضچه‌های کارخانه به رودخانه ریخته می‌شد تا سطح رودخانه بالا بیاید. این کاروان در ۴۵ تا ۴۸ روز به نیژنی نووگورود رسید و حدود ۴۰ درصد از محموله آن به نمایشگاه نیژنی نووگورود رفت.
کاروان آهنین در رودخانه چوسوویا: قایق‌های باری در صخره‌ای شیب‌دار در طول سیل بهاری، یک بازسازی زیبا. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
کالاهای شرقی مورد استقبال قرار می‌گرفتند. نمایشگاه ایربیت، در استان سوردلوفسک امروزی، پس از نمایشگاه نیژنی نووگورود، دومین نمایشگاه بزرگ امپراتوری در قرن نوزدهم بود. در دهه ۱۸۸۰، گردش مالی آن به ۶۸ میلیون روبل رسید. خز، پارچه و چای در آنجا فروخته می‌شد و بازدیدکنندگانی از چین و آسیای مرکزی در کنار بازرگانان روسی و تاتار به تجارت می‌پرداختند. کالاهای آسیای مرکزی از طریق اورنبورگ، ترویتسک و ایربیت به غرب سفر می‌کردند و در امتداد ولگا به نیژنی نووگورود می‌رسیدند، جایی که بخارایی‌ها، خیوانی‌ها، کوکندی‌ها و ساکنان تاشکند با پنبه خام، ابریشم خام و پارچه‌های نخی در کاروانسرای نمایشگاه توقف می‌کردند.
این راه‌آهن در اول اکتبر (13) 1878 به یکاترینبورگ رسید، زمانی که سرویس‌دهی در کل خط گورنوزاوودسکایا از پرم، به طول نزدیک به پانصد کیلومتر، آغاز شد و قطار آن را در 22 ساعت طی کرد. در سال 1885، خطوط آهن به تیومن گسترش یافت. در ابتدا، سالانه تا 6 تا 8 میلیون پود فلز از طریق رودخانه چوسوویا حمل می‌شد؛ بعدها، این امر به طور فزاینده‌ای به راه‌آهن تغییر یافت و آخرین کاروان در سال 1918 در امتداد رودخانه حرکت کرد.
سوردلوفسک: قرن بیستم
در بهار ۱۹۱۸، یکاترینبورگ به محل حبس نهایی خانواده سلطنتی تبدیل شد. امپراتور سابق نیکلاس دوم، ملکه الکساندرا فئودوروونا و دوشس بزرگ ماریا در پایان ماه آوریل و فرزندان باقی‌مانده در ماه مه از تبعید خود در توبولسک به اینجا آورده شدند. آنها تحت مراقبت در عمارت مهندس نیکولای ایپاتیف در تپه ووزنسنسکایا، در گوشه‌ای از خیابان‌های فعلی کارل لیبکنشت و کلارا زتکین، که بلشویک‌ها آن را «خانه اهداف ویژه» می‌نامیدند، اسکان داده شدند. در شب ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸، نیکلاس دوم، خانواده‌اش و چهار تن از نزدیکان او در زیرزمین این خانه اعدام شدند.
در ۱۴ نوامبر ۱۹۲۴، کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه تغییر نام این شهر به سوردلوفسک را تصویب کرد و منطقه سوردلوفسک که در سال ۱۹۳۴ تشکیل شد، هنوز هم این نام را دارد.
در همان سال‌ها، این شهر به قطب ماشین‌سازی تبدیل شد. اولین درخت کاج در محل کارخانه آینده اورالماش در ۱۵ مارس ۱۹۲۷ بریده شد. سنگ بنای کارخانه در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۸ گذاشته شد و دقیقاً پنج سال بعد، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۳ افتتاح شد. در اطراف آن، یک شهر سوسیالیستی، یک شهرک کارگری در مجاورت کارخانه، طبق طرحی از پیوتر اورانسکی ساخته شد که شامل یک سینما، یک مدرسه و یک خط تراموا به طول شش کیلومتر بود.
در طول جنگ، سوردلوفسک مجموعه‌های ارمیتاژ را دریافت کرد. در 30 ژوئن 1941، اولین طبقه، حاوی تقریباً نیم میلیون اثر، لنینگراد را ترک کرد و پس از آن، طبقه دوم، حاوی تقریباً 700000 اثر، در 20 ژوئیه از آنجا خارج شد. آنها در گالری هنری خیابان واینرا، در کلیسای کاتولیک و در همان خانه ایپاتیف انبار شدند. ولادیمیر لوینسون-لسینگ ریاست شعبه سوردلوفسک ارمیتاژ را بر عهده داشت و در اکتبر 1945، مجموعه‌ها به لنینگراد بازگشتند.
خانه ایپاتیف در سپتامبر ۱۹۷۷ تخریب شد. کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) بر اساس یادداشتی از یوری آندروپوف، رئیس KGB، در ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۵ دستور تخریب آن را صادر کرد و این کار توسط بوریس یلتسین، دبیر اول کمیته منطقه‌ای سوردلوفسک، انجام شد.
در ۲۶ آوریل ۱۹۹۱، یک مترو با سه ایستگاه در این شهر افتتاح شد و به عنوان کوتاه‌ترین متروی جهان، رکورد گینس را از آن خود کرد. در ۴ سپتامبر همان سال، جلسه فوق‌العاده شورای شهر، نام شهر را به یکاترینبورگ بازگرداند و در ۲۳ سپتامبر، هیئت رئیسه شورای عالی RSFSR این تصمیم را تأیید کرد.
سد و میدان تاریخی
یک مکان مناسب برای شروع گشت و گذار در یکاترینبورگ، جایی است که خود شهر از آنجا آغاز شده است. این سد بارها بازسازی شده است: در دهه ۱۸۳۰، طبق طرحی از میخائیل مالاخوف، با اضافه کردن یک پشت‌بند سنگی و شبکه چدنی، عریض‌تر شد؛ در دهه ۱۸۵۰، خاکریز طبق طرحی از A. N. Spiring با گرانیت پوشانده شد؛ در سال ۱۸۸۶، یک باغ عمومی با مجسمه‌های نیم‌تنه پتر کبیر و کاترین کبیر روی سد ایجاد شد؛ و برای دویست و پنجاهمین سالگرد شهر، در سال‌های ۱۹۷۲-۱۹۷۳، دوباره عریض‌تر و با گرانیت پوشانده شد.
در زیر سد، در محل کارگاه‌های کارخانه، میدان تاریخی قرار دارد که برای همان سالگرد طراحی شده است. ساختمان‌های خشک‌کن، تولید و نقشه‌کشی، یک انبار و قطعاتی از دیوارها و دروازه‌ها از کارخانه مکانیکی قرن نوزدهم باقی مانده‌اند. از سال ۱۹۷۵، این مکان‌ها موزه‌ای را در خود جای داده‌اند که اکنون موزه معماری و طراحی نامیده می‌شود. در سال ۲۰۲۳، نیم‌تنه‌های پیتر و کاترین در نمای آن مرمت شدند. برج آب در پلاتینکا به محل موزه تاریخ یکاترینبورگ تبدیل شده است.
از سال ۱۹۹۸، بنای یادبود بنیانگذاران شهر، تاتیشچف و دِ گنین، اثر مجسمه‌ساز پی. پی. چوسوویتین، در پلاتینکا قرار دارد. این بنا در محل کارخانه سابق تراش سنگ‌های قیمتی که در بخش مربوط به سنگ‌های قیمتی توضیح داده شده است، بنا شده است. در نزدیکی آن، در بیمارستان سابق کارخانه که در سال ۱۷۴۹ ساخته شده است، ساختمان اصلی موزه هنرهای زیبا قرار دارد.
جاذبه‌های اصلی یکاترینبورگ: چه چیزهایی را باید دید؟
بیشتر آدرس‌های اصلی شهر توسط «خط قرمز»، یک مسیر عابر پیاده که مستقیماً روی پیاده‌رو نقاشی شده است، به هم متصل می‌شوند. این خط که توسط ساکنان شهر طراحی شده است، در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۱ با ۳۵ مکان افتتاح شد. پس از رأی‌گیری در سال ۲۰۲۱، این خط گسترش یافت و از تابستان ۲۰۲۲، به یک حلقه ۹ کیلومتری با ۳۹ مکان، از جمله مرکز یلتسین و شهر یکاترینبورگ، تبدیل خواهد شد. در طول مسیر، نقاشی‌های دیواری از جشنواره هنر خیابانی استنوگرافیا را خواهید دید که از سال ۲۰۱۰ در حال اجرا است و بیش از ۶۰۰ اثر هنری تولید کرده است.
خانه سواستیانوف
در گوشه خیابان لنین و خیابان گورکی، درست کنار برکه، عمارتی قرار دارد که بین سال‌های ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۶ برای تاجر سواستیانوف طبق طرح‌های معمار ای. آی. پادوچف بازسازی شد. نمای آن ترکیبی از نقوش نئوباروک، شبه‌گوتیک و نئوموریک است، در حالی که رنگ‌های تاریخی آن – سفید، سبز و سفالی – در طول مرمت سال‌های ۲۰۰۸-۲۰۰۹، زمانی که ساختمان برای اجلاس سازمان همکاری شانگهای آماده می‌شد، بازسازی شدند. در دوران شوروی، نما به رنگ برنز رنگ‌آمیزی شده بود. در سال ۲۰۰۸، تصویر عمارت روی یک سکه نقره یادبود که توسط بانک روسیه صادر شده بود، به تصویر کشیده شد.
خانه سواستیانوف در یکاترینبورگ در زمستان: نمای سفید با جزئیات سبز و سفالی، یک ساختمان مدور و یک حوضچه پوشیده از برف. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
اکنون این مکان محل اقامت رئیس جمهور روسیه برای پذیرایی‌های دولتی است، بنابراین خانه باید از بیرون، ترجیحاً از خاکریز، دیده شود. افسانه‌ای پیرامون این عمارت وجود دارد: ظاهراً مالک درخواست اجازه برای طلاکاری گنبد روتوندا را داشته، اما درخواستش رد شده و به عنوان مجازات گستاخی‌اش، مجبور شده است برای رفتن به کلیسا گالش‌های چدنی بپوشد.
املاک راستورگوف-خاریتونوف و تپه ووزنسنسکایا
در ووزنسنسکایا گورکا، در خیابان کارلا لیبکنختا، پلاک ۴۴، ملک راستورگوف-خاریتونوف قرار دارد که مامین-سیبیریاک آن را "پارتنون یکاترینبورگ" نامید. ساخت و ساز در سال ۱۷۹۴ آغاز شد و کار یک ربع قرن به طول انجامید و آخرین نمایش این مجموعه توسط معمار میخائیل مالاخوف انجام شد. پارک اطراف ملک در سال ۱۸۲۶ ساخته شد و در سال ۱۸۳۶ به اولین پارک عمومی شهر تبدیل شد. این پارک هنوز دارای یک برکه با یک جزیره مصنوعی و یک آلاچیق مدور است. الکساندر اول در سال ۱۸۲۴ و الکساندر دوم آینده در سال ۱۸۳۷ از این ملک بازدید کردند. از دهه ۱۹۳۰، کاخ پیشگامان در اینجا واقع شده است. امروزه، این مکان کاخ خلاقیت کودکان و نوجوانان است.
پس از فروپاشی سال ۱۹۲۴، گذرگاه‌های زیرزمینی در زیر این ملک کشف شد. هدف از حفاری آنها فقط از طریق افسانه‌ها مشخص است که گاهی اوقات آنها را به عنوان پناهگاه و گاهی اوقات به عنوان مکانی برای ضرب مخفی طلا یا استخراج طلا توصیف می‌کنند. در نزدیکی این ملک، کلیسای عروج قرار دارد که ساخت بنای سنگی آن در سال ۱۷۸۹ آغاز شد.
کلیسای خونین
در همسایگی، در محل خانه تخریب‌شده ایپاتیف، کلیسای خون در حال ساخت است. سنگ بنای آن در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۲ گذاشته شد و ساخت آن از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ طبق طرح‌های معماران جی. مازایف، وی. موروزوف و وی. گراچف ادامه یافت. کلیسای بالایی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۳ و کلیسای پایینی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۰ تقدیس شدند. کلیسای پنج گنبدی، به سبک روسی-بیزانسی، با گنبدهایی به شکل کلاهخود، ۶۰ متر ارتفاع دارد. شمایل کلیسای بالایی از سنگ مرمر سفید ساخته شده و به ۱۳ متر می‌رسد و بزرگترین ناقوس آن تقریباً پنج تن وزن دارد. این کلیسا هنوز در حال استفاده است.
کلیسای خون در یکاترینبورگ هنگام غروب: دیوارهای سفید، پنج گنبد به شکل کلاهخود و نورپردازی. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری Karavan Info.
میدان ۱۹۰۵ و خیابان واینرا
میدان ۱۹۰۵، میدان اصلی شهر، در خیابان لنین قرار دارد. ساختمان شهرداری بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴ بر اساس طرح‌های جی. ای. گولوبف و ام. وی. ریشر از روی میدان قدیمی گوستینی دوور بازسازی شد و در سال ۱۹۵۴، برجی با مناره مسی طلاکاری شده و ناقوس‌هایی بر فراز آن ساخته شد. بنای یادبود لنین از سال ۱۹۵۷ در این میدان قرار دارد.
این میدان، آغاز خیابان عابر پیاده‌ی واینرا (Vainera) که قبلاً اوسپنسکایا (Uspenskaya) نام داشت را نشان می‌دهد که تقریباً ۹۷۰ متر طول دارد و مردم محلی آن را آربات اورال (Ural Arbat) می‌نامند. در امتداد آن، مجسمه‌های برنزی شهر، از دستفروش سال ۲۰۰۶ گرفته تا دوچرخه‌سوار آرتامونوف (Artamonov)، قرار دارند. موزه‌ی ارمیتاژ-اورال (Hermitage-Ural Museum)، که در بخش موزه‌ها توضیح داده شده است، در شماره ۱۱ واقع شده است.
محله ادبی
در خیابان پرولتارسکایا، که قبلاً خیابان اوفیتسرسکایا نام داشت، و کوچه پوچتووی، یک چهارم عمارت‌های قدیمی حفظ شده‌اند که موزه متحد نویسندگان اورال، تأسیس شده در سال ۱۹۸۰، در آن قرار دارد. این محله شامل موزه رشتنیکوف در خانه‌ای مربوط به دهه ۱۸۴۰، نمایشگاه‌هایی با عنوان «زندگی ادبی اورال در قرن نوزدهم» و «زندگی ادبی اورال در قرن بیستم»، موزه عروسکی «سرزمین عجایب» و تئاتر مجلسی که در سال ۱۹۹۸ افتتاح شد، می‌باشد. بنای یادبود پوشکین از سال ۱۹۹۹ در ورودی این محله قرار دارد. این موزه همچنین شامل موزه‌های خانگی مامین-سیبیریاک و باژوف است.
مرکز یلتسین و ویسوتسکی
نزدیک‌تر به رودخانه ایست، ساختمان‌های اصلی دهه‌های اخیر قرار دارند. مرکز یلتسین در خیابان بوریس یلتسین شماره ۳ در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۵، در مرکز تجاری ناتمام دمیدوف پلازا، که ساخت آن در سال ۲۰۰۸ متوقف شده بود، افتتاح شد. بازسازی توسط شرکت بوریس برناسکونی انجام شد و این ساختمان اکنون دارای نمای رسانه‌ای است و فواره‌ها در تابستان در بیرون ورودی باز می‌شوند. بلیط موزه اولین رئیس جمهور روسیه ۴۰۰ روبل و بلیط موزه و گالری هنری ۵۰۰ روبل است. مرکز یلتسین از سه‌شنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۰ صبح تا ۹ شب باز است.
آسمان‌خراش ویسوتسکی که در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ افتتاح شد، ۵۴ طبقه دارد و تا ارتفاع ۱۸۸ متر بالا می‌رود. در طبقه ۵۲، در ارتفاع ۱۸۶ متری، یک عرشه مشاهده روباز وجود دارد که با شیشه محافظ در اطراف محیط محصور شده است. هزینه ورودی ۶۰۰ روبل است و کودکان ۵ تا ۱۲ سال و افراد دارای معلولیت ۴۰۰ روبل دریافت می‌کنند. کودکان زیر پنج سال رایگان پذیرفته می‌شوند. موزه ولادیمیر ویسوتسکی، جایی که مرسدس او نگهداری می‌شود، در طبقات پایین قرار دارد. از سال ۲۰۱۶، برج ایزِت با ۲۰۹ متر ارتفاع، همچنان بلندترین ساختمان شهر است.
منظره از عرشه رصد آسمان‌خراش ویسوتسکی در هنگام غروب آفتاب: برکه شهر، رودخانه ایست و محله‌های مرکز یکاترینبورگ. تصویر: تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
سازه‌گرایی: شهر چکیست و اورالماش
مورخان تخمین می‌زنند که بیش از ۱۴۰ ساختمان به سبک کانستراکتیویسم در یکاترینبورگ وجود دارد. محله چکیست در خیابان لنین، پلاک ۶۹، بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶ طبق طرح‌های آی. پی. آنتونوف و وی. دی. سوکولوف ساخته شد: ۱۴ ساختمان که از سمت خیابان لوناچارسکی به صورت پلکانی چیده شده بودند. آپارتمان‌ها در ابتدا بدون آشپزخانه یا حمام طراحی شده بودند؛ ساکنان از آشپزخانه کارخانه‌ای در طبقه همکف هتل ایزِت تغذیه می‌شدند. خود هتل اکنون بسته است و بازسازی ساختمان متوقف شده است.
در اورالماش، در میان محله‌های این شهر سوسیالیستی، برج سفید، یک برج آب ۲۹ متری که در سال ۱۹۳۱ بر اساس طرحی از مویسی ریشر ساخته شد، قرار دارد. برای اولین بار در مونتاژ مخزن آن، به جای پرچ کردن، از جوشکاری الکتریکی استفاده شد؛ در طول اولین آزمایش، مخزن خم شد و شکست و مجبور شد کف آن را از بتن مسلح بسازد. این برج به دلیل روکش سفیدکاری شده‌اش نامگذاری شده است و طبق افسانه‌های محلی، ریشر طرح آن را در یک شب کشیده است.
برج سفید در اورالماش: یک برج آب استوانه‌ای شکل به سبک سازه‌گرایانه در برابر آسمان پاییزی، از پایین به بالا. تصویر: تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
در سال ۲۰۲۶، برج فقط در روزهای خاصی باز خواهد بود، همانطور که در ماه ژوئن نیز چنین بود، بنابراین بهتر است از قبل برای بازدید خود بررسی کنید.
چادرهای سنگی شارتاش
در محدوده شهر، در پارک جنگلی شارتاش، صخره‌های سنگی، صخره‌های گرانیتی با ارتفاع ۵ تا ۱۵ متر که به تخته سنگ‌های مسطح تقسیم شده‌اند و روی هم قرار گرفته‌اند، سر به فلک کشیده‌اند. از سال ۱۹۶۰، آنها به عنوان یک بنای طبیعی تعیین شده‌اند و باستان‌شناسان آثاری از اردوگاه‌های عصر حجر و یک سایت متالورژی مربوط به قرن‌های ۶ تا ۹ میلادی را در آنها کشف کرده‌اند.
موزه‌های یکاترینبورگ
موزه هنرهای زیبای یکاترینبورگ در یک بیمارستان کارخانه سابق که در سال ۱۷۴۹ در خیابان ووئوودینا ۵، در میدان تاریخی ساخته شده است، قرار دارد. سالن مرکزی، غرفه چدنی کاسلی را که توسط معمار ای. ای. باومگارتن طراحی شده است، در خود جای داده است. این غرفه در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس به نمایش گذاشته شد و جوایز معتبری را دریافت کرد. ساختمان اصلی از چهارشنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۱ صبح تا ۷ بعد از ظهر باز است. هزینه ورودی ۵۰۰ روبل است و با تخفیف ۲۵۰ روبلی می‌توان از آن استفاده کرد.
شعبه‌ای از همین موزه، «ارمیتاژ-اورال»، در ۳ ژوئیه ۲۰۲۱، در خیابان واینرا، پلاک ۱۱، در خانه تاجر باردیگین، متعلق به سال ۱۹۱۲، در همان گالری هنری که مجموعه‌های ارمیتاژ در طول جنگ در آن نگهداری می‌شدند، افتتاح شد. طبقه همکف میزبان نمایشگاه‌های موقت از ارمیتاژ، طبقه دوم میزبان نمایشگاه دائمی هنر باستانی و اروپای غربی است و اتاق زیر شیروانی به داستان تخلیه اختصاص داده شده است. این شعبه از سه‌شنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۱ صبح تا ۸ شب باز است.
بلیط موزه تاریخ یکاترینبورگ در خیابان کارلا لیبکنشتا، پلاک ۲۶، ۳۰۰ روبل، تخفیف ۲۰۰ روبل و کودکان ۱۵۰ روبل است. این موزه از چهارشنبه تا یکشنبه باز است. این موزه همچنین دارای مکان‌های دیگری از جمله برج آب در خیابان پلوتینکا و خانه متنکوف است که به عکاسی اختصاص داده شده است.
موزه شمایل نویانسک ، واقع در خیابان انگلسا شماره ۱۵، در سال ۱۹۹۹ به عنوان اولین موزه شمایل خصوصی روسیه افتتاح شد. این موزه همه روزه از ساعت ۱۱ صبح تا ۸ شب باز است و قیمت بلیط ورودی ۶۰۰ روبل است.
موزه زمین‌شناسی اورال دانشگاه معدن در خیابان ۳۹ کویبیشف در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد و بیش از ۴۰۰۰۰ اثر نمایشی از جمله کریستال سنگی ۷۳۷ کیلوگرمی «بچه» را در خود جای داده است. هزینه ورودی ۴۰۰ روبل است و برای تخفیف‌ها ۲۰۰ روبل هزینه می‌شود. این موزه از چهارشنبه تا یکشنبه از ساعت ۱۱ صبح تا ۶ بعد از ظهر باز است.
موزه خانه باژوف در خیابان چاپایوا شماره ۱۱ از سال ۱۹۶۹ در خانه چوبی که این نویسنده ۲۸ سال آخر عمرش را در آن زندگی می‌کرد، فعالیت می‌کند. این موزه از سه‌شنبه تا شنبه و جمعه و شنبه تا ساعت ۸ شب باز است.
جواهرات اورال و داستان‌های باژوف
سنگ، هم‌تراز با فلز، شهرت یکاترینبورگ را به ارمغان آورد. کارخانه‌ی گوهرتراشی یکاترینبورگ، که تاریخ تأسیس آن توسط مورخان محلی به سال ۱۷۲۶ برمی‌گردد، از سال ۱۸۱۱ تابع کابینه‌ی دربار امپراتوری بود و گلدان‌ها و کاسه‌هایی از یاس و مالاکیت اورال، از جمله هدایای دیپلماتیک، تولید می‌کرد. محصولات این کارخانه در مجموعه‌ی ارمیتاژ، به عنوان آثار کارخانه‌ی گوهرتراشی امپراتوری یکاترینبورگ فهرست شده‌اند. یکی از مشهورترین قطعات آن، «نقشه‌ی فرانسه»، یک موزاییک فلورانسی ساخته شده از سنگ‌های اورال، برای نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس ساخته شد. یک نسخه از این نقشه در موزه‌ی تاریخ هنر تراش سنگ و جواهرات در خیابان لنین شماره ۳۷ نگهداری می‌شود که اتاق زمرد و قطعات فابرژه را نیز در خود جای داده است.
مالاکیت اورال و سنگ‌های قیمتی در ویترین موزه: گلدانی از مالاکیت، آمیتیست دروز، توپاز و رودونیت در زیر نور ملایم. تصویر: تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
کل منطقه مواد اولیه کارخانه را تأمین می‌کرد. در سال ۱۸۳۱، دهقانی به نام ماکسیم کوژفنیکوف اولین زمردهای اورال را در رودخانه توکووا، در میان ریشه‌های یک درخت بادزده، پیدا کرد. سنگ‌ها به یاکوف کوکوین، رئیس کارخانه برش، راه یافتند و به زودی یک معدن زمرد در رودخانه توکووا، معادن امروزی در نزدیکی روستای مالیشوا، شروع به کار کرد. در شمال، کمربند سنگ‌های قیمتی مورزینسکایا با آمتیست‌ها و توپازها امتداد دارد که مامین-سیبیریاک آن را "گلکوندای اورال" می‌نامد. توپاز "پوبدا" در موزه مورزینکا نگهداری می‌شود. مالاکیت در معدن گومشفسکی در نزدیکی پولفسکوی و در معدن مدنورودیانسکی در نیژنی تاگیل استخراج می‌شد و معدن تاگیل از نظر ذخایر مالاکیت از گومشفسکی بسیار پیشی گرفت، به طوری که ستون‌های کلیسای جامع سنت ایزاک از سنگ تاگیل ساخته شده‌اند.
پولفسکوی، معدن گومشفسکی و استادان سنگ‌تراش، دنیای داستان‌های پاول باژوف شدند. او در نوجوانی از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۵ در پولفسکوی به داستان‌های پیرمرد واسیلی خملینین گوش می‌داد، کسی که تأثیر زیادی بر داستان‌هایی که بعداً در «جعبه مالاکیت» جمع‌آوری شدند، گذاشت. اولین نسخه آن در سال ۱۹۳۹ منتشر شد و از آنجا، «معشوقه کوه مس» و «دانیلا استاد» وارد ادبیات روسیه شدند. مرکز تاریخ سنگ‌تراشی دنیسوف-اورالسکی در خیابان پوشکین ۵B نیز به سنگ اورال اختصاص دارد، جایی که نقاشی «آتش جنگل» او که در سال ۱۹۱۰ خلق شده و بیش از ۱۲ متر مربع مساحت دارد، در آنجا آویزان است. هزینه ورودی ۲۵۰ روبل است و هزینه ورودی با تخفیف ۱۵۰ روبل است.
بهترین مکان برای خرید سنگ، نمایشگاه سنگ‌های معدنی است، یک نمایشگاه بزرگ منطقه‌ای سنگ که ماهانه در کاخ هنرهای مردمی در خیابان فستیوالنایا شماره ۱۲ برگزار می‌شود. بیش از سیصد تأمین‌کننده در آنجا حضور دارند که در طبقه اول، سنگ‌های معدنی کلکسیونی و در طبقه دوم، جواهرات و اقلام تراش سنگ به فروش می‌رسد. نمایشگاه بعدی برای ۱۶ و ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است.
چه چیزهایی را در یکاترینبورگ امتحان کنیم و چه چیزهایی را با خود بیاوریم
غذاهای اورال حول خمیر و مواد داخل آن می‌چرخد. غذای اصلی آن، پلمنی، نام خود را از زبان‌های کومی و اودمورت گرفته است، که در آن "پل" به معنی گوش و "نیان" به معنی نان است، بنابراین پلمنی به معنای واقعی کلمه به معنای "گوش نان" است. در کنار پلمنی، سفره‌های اورال اغلب شانگی و پوسکونچیکی، شیرینی‌های کوچکی کمی بزرگتر از پلمنی، که در نزدیکی یکاترینبورگ و پرم پخته می‌شوند، را سرو می‌کنند. جشنواره‌های جداگانه‌ای به این غذاها در منطقه اختصاص داده شده است: در ژانویه 2025، جشنواره "آشپزی اصیل اورال" برگزار شد و در ماه ژوئیه، در طول نمایشگاه صنعتی اینوپروم، جشنواره‌ای از آشپزی معاصر اورال برگزار شد.
میز اورال: کوفته‌ها در کاسه سفالی، شانگی، پوسکونچیکی و چای روی میز چوبی. تصویر: تولید شده توسط هوش مصنوعی توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
با این حال، غذاهای این شهر از غذاهای اورال گسترده‌تر است. رستوران‌های ازبکی زیادی در یکاترینبورگ وجود دارد و طبق گزارش رسانه‌های محلی، مردم این شهر به چوچوارا، کوفته‌های کوچک ازبکی، به همان اندازه که به غذاهای اورال علاقه دارند، علاقه دارند.
مردم از اینجا سنگ به خانه می‌آورند: اقلامی از مالاکیت، یاس و رودونیت که در اورال به آن اورلت می‌گویند، و مواد معدنی کلکسیونی از نمایشگاه مواد معدنی.
از یکاترینبورگ به کجا برویم
مرز بین اروپا و آسیا
نزدیکترین مرز بین قاره‌ها. این تاتیشچف بود که پیشنهاد رسم آن در امتداد کوه‌های اورال را داد: در اوایل دهه ۱۷۲۰، او این ایده را به جغرافی‌دان استرالنبرگ پیشنهاد داد که آن را در سال ۱۷۳۰ منتشر کرد. او خود استدلال‌های خود را در «شرح جغرافیایی عمومی تمام سیبری» در سال‌های ۱۷۳۶-۱۷۳۷ مطرح کرد. از جمله استدلال‌های او می‌توان به حوزه آبخیز در امتداد خط الراس، گونه‌های مختلف ماهی در دو طرف، درختان بلوط و فندق در دامنه غربی و حتی سوسک‌هایی که در پرم یافت می‌شدند اما در سیبری وجود نداشتند، اشاره کرد.
نزدیکترین تابلو به شهر در کیلومتر هفدهم بزرگراه نووموسکوفسکی قرار دارد. این ابلیسک که توسط معمار کنستانتین گرونبرگ طراحی شده است، در آگوست ۲۰۰۴ رونمایی شد. پایه آن شامل سنگ‌هایی از کیپ روکا در پرتغال و کیپ دژنوف در چوکوتکا، نقاط دورافتاده اروپا و آسیا، است. قدیمی‌ترین مکان از این دست در کوه برزوویا در نزدیکی پروورالسک، در بزرگراه سابق سیبری قرار دارد: اولین تابلو در بهار ۱۸۳۷ برای ورود تزارویچ الکساندر نیکولاویچ در اینجا نصب شد. در سال ۲۰۰۸، یک بنای یادبود ۳۰ متری با عقاب در همان نزدیکی نصب شد و ابلیسک قدیمی جابجا شد.
یک ابلیسک که مرز بین اروپا و آسیا را در بزرگراه نووموسکوفسکی در نزدیکی یکاترینبورگ در اوایل پاییز، در یک جنگل کاج نشان می‌دهد. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط هیئت تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو.
گانینا یاما
گانینا یاما در امتداد جاده سروفسکی، نزدیک محل تقاطع جاده کمربندی واقع شده است. در ژوئیه ۱۹۱۸، پس از اعدام در خانه ایپاتیف، اجساد نیکلاس دوم، خانواده و همراهانش به اینجا آورده شده و به یکی از چاه‌های آب گرفته معدن قدیمی انداخته شدند. شب بعد، آنها به مکان دیگری منتقل شدند. در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۰، صومعه حاملان مصائب سلطنتی مقدس در اینجا تأسیس شد. هفت کلیسای چوبی چاه را احاطه کرده‌اند، یک گالری سرپوشیده با عکس‌ها خود چاه را احاطه کرده است و یک صلیب چهار متری در نزدیکی آن قرار دارد. ورود رایگان است؛ اتوبوس شماره ۲۲۳ به صومعه می‌رود.
برج نویانسک
نویانسک در شمال یکاترینبورگ قرار دارد و قطار برقی لاستوچکا ۱ ساعت و ۱۶ دقیقه طول می‌کشد تا به آنجا برسد. برج کج دمیدوف در دهه ۱۷۲۰ ساخته شد؛ خود موزه دوره زمانی بین ۱۷۲۲ تا ۱۷۳۲ را تخمین می‌زند. ارتفاع آن ۵۷.۵ متر است و پایه مربعی آن ۹.۵ در ۹.۵ متر است. ضخامت دیوارها در پایین ۱.۸ متر و در بالا تنها ۳۲ سانتی‌متر است. تنه برج کج شده است به طوری که بالای آن ۲.۲ متر از حالت عمودی خارج شده است. ردیف بالایی با مناره مسطح باقی می‌ماند.
برج کج نوینسک در صبح بالای حوضچه کارخانه، با مه رقیقی بر فراز آب. تصویر: هوش مصنوعی تولید شده توسط تیم تحریریه خبرگزاری کاروان اینفو
در طبقه ششم، یک «اتاق گوش دادن» وجود دارد که در آن می‌توان صدای زمزمه‌ای از یک گوشه را با صدای بلند در گوشه دیگر شنید. جاذبه اصلی برج، ناقوس‌هایی است که گمان می‌رود توسط آکینفی دمیدوف در دهه ۱۷۳۰ از انگلستان آورده شده باشند. دسترسی به بالای برج فقط با یک تور با راهنما امکان‌پذیر است و رزرو با تماس قبلی با موزه توصیه می‌شود. بازدیدکنندگان قبل از بالا رفتن، تجهیزات حفاظتی دریافت می‌کنند، زیرا فضای طبقه بالا غبارآلود است.
نهرهای گوزن
پارک طبیعی اولنی روچی در منطقه نیژنسرگینسکی، تقریباً ۱۲۰ کیلومتری شهر، در دره رودخانه سرگا واقع شده است. در اینجا می‌توانید دیرواتی کامن (سنگ هولی)، صخره پیسانیتسا با نقاشی‌های باستانی‌اش و آبشار خشک را پیدا کنید. محبوب‌ترین مسیر پیاده‌روی، پیاده‌روی ۶ کیلومتری در دره است که حدود چهار ساعت طول می‌کشد. قیمت بلیط ۵۵۷ روبل است و به مدت سه روز معتبر است. کودکان زیر ۱۸ سال به همراه بزرگسالان، بازنشستگان، افراد دارای معلولیت و خانواده‌های پرجمعیت رایگان پذیرفته می‌شوند. در آخر هفته‌های تابستان، اتوبوس ریلی اورلان به ایستگاه باژوکوو می‌رود. این سفر حدود دو ساعت و نیم طول می‌کشد. قیمت بلیط ۳۴۰ روبل است.
Verkhoturye و Nizhnyaya Sinyachikha
بخش شمالی منطقه به دو روز زمان نیاز دارد. کرملین ورخوتوریه که ساخت آن در سال ۱۵۹۸ آغاز شد، کوچکترین کلیسای روسیه محسوب می‌شود، در حالی که کلیسای جامع تجلیل صلیب در صومعه سنت نیکلاس ۴۰۰۰ نفر را در خود جای می‌دهد و پس از کلیسای جامع مسیح منجی و کلیسای جامع سنت اسحاق، سومین کلیسای بزرگ کشور محسوب می‌شود. شمایل‌های کلیسای جامع که در دوران شوروی تخریب شده بودند، در سال ۱۹۹۸ در کارخانه چینی‌سازی سیسرت بازسازی شدند. این صومعه محل نگهداری یادگارهای سنت سیمئون ورخوتوریه است. ایوان ساموئیلوف از سال ۱۹۷۸ در نیژنیایا سینیاچیخا، تقریباً ۱۶۰ کیلومتری یکاترینبورگ، در حال ساخت یک موزه-ذخیره معماری چوبی است. این مکان ۶۴ هکتاری شامل کلیسای تجلی منجی (۱۷۹۴-۱۸۲۳)، یک برج قلعه و یک آسیاب بادی است. ساختمان‌های موزه، نقاشی‌های اورال را از ۱۳۰ کلبه در ۶۸ روستا در خود جای داده‌اند.
یکاترینبورگ در یک، دو و سه روز
یک روز. صبح در پلوتینکا و میدان تاریخی، سپس غرفه کاسلی در موزه هنرهای زیبا. سپس در امتداد خط قرمز به خانه سواستیانوف، از تپه ووزنسنسکایا به سمت املاک راستورگوف-خاریتونوف و کلیسای خون بالا بروید. بعد از ناهار، محله ادبی و هنگام غروب آفتاب، سکوی تماشای ویسوتسکی.
دو روز. روز دوم به قرن بیستم و سنگ اختصاص دارد: وینر و هرمیتاژ-اورال، مرکز یلتسین، شهر چکیست، سپس موزه زمین شناسی یا موزه تاریخ سنگ تراشی و جواهرات، و عصر، اورالماش و برج سفید. از سه شنبه تا شنبه، می‌توانید به موزه خانه باژوف نیز بروید.
سه روز. روز سوم خارج از شهر است. بازدید از ابلیسک در مسیر نووموسکوفسکی و گانینا یاما را می‌توان در یک سفر نیم روزه ترکیب کرد؛ نویانسک و برج آن یک روز کامل طول می‌کشد و در تابستان، این سفر را می‌توان با تور اولنی روچی (نهر گوزن) جایگزین کرد. ورخوتوریه و نیژنیایا سینیاچیخا نیاز به اقامت یک شبه دارند.
پیاده‌روی در امتداد پلاتینکا، خط قرمز و خاکریز رایگان است و هزینه‌های اصلی در این مسیر مربوط به موزه‌ها، عرشه رصد و گشت‌های خارج از شهر است.
چگونه به یکاترینبورگ برویم و بهترین زمان برای رفتن چه زمانی است؟
تقریباً پانزده قطار از مسکو به یکاترینبورگ از ایستگاه‌های راه‌آهن کازانسکی، یاروسلاوسکی و وستوچنی وجود دارد. سریع‌ترین قطار، قطار اورال (شماره 056M) از ایستگاه کازانسکی است که 24 ساعت طول می‌کشد، در حالی که قطار اورال پریمیوم (شماره 016E) تقریباً 25 ساعت و 40 دقیقه طول می‌کشد. با هواپیما از مسکو، این سفر تقریباً دو ساعت و نیم طول می‌کشد. شرکت‌های هواپیمایی آئروفلوت، پوبدا و اورال ایرلاینز پروازهای مستقیم ارائه می‌دهند.
فرودگاه کولتسوو در ۱۶ کیلومتری جنوب شرقی مرکز شهر واقع شده است. ایستگاه قطار با قطار شهری (تقریباً ۴۰ دقیقه) و اتوبوس شماره ۶۵ قابل دسترسی است، در حالی که اتوبوس‌های شماره ۶۶ و ۷۹ به ایستگاه متروی بوتانیچسکایا خدمات‌رسانی می‌کنند. در سال ۲۰۲۵، کولتسوو ۸.۳ میلیون مسافر را جابجا کرد و در سال ۲۰۲۶، این فرودگاه جایزه بال‌های روسیه را برای فرودگاه سال در رده ۳ تا ۱۴ میلیون مسافر دریافت کرد.
فرودگاه کولتسوو همچنین پروازهای مستقیم به شهرهای آسیای میانه از جمله تاشکند، سمرقند، نمنگان، بخارا، دوشنبه، خجند، بیشکک، اوش، آلماتی و آستانه ارائه می‌دهد. خطوط هوایی اورال به بیشتر این مقاصد پرواز دارد و در کنار آن، خطوط هوایی ازبکستان، سنتروم ایر، سامان ایر، شرکت ترافیک آویا و رد وینگز نیز فعالیت می‌کنند. دوشنبه و تاشکند از محبوب‌ترین مقاصد بین‌المللی این فرودگاه هستند. برنامه زمستانی در پایان اکتبر تغییر می‌کند، بنابراین بهتر است قبل از رزرو، تاریخ پروازها را بررسی کنید. یک قطار هفتگی از کازان به آلماتی از طریق آستانه، قزاقستان را به هم متصل می‌کند.
این شهر یک خط مترو به طول تقریبی ۱۳ کیلومتر و با ۹ ایستگاه دارد که جدیدترین آنها، چکالووسکایا، در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد. هزینه سفر با مترو، تراموا، اتوبوس برقی و اتوبوس ۴۲ روبل است. از سال ۲۰۲۵، ژتون‌ها حذف شده‌اند و اکنون پرداخت با کارت بانکی، کد QR، کارت حمل و نقل Ekarta یا بلیط تک سفره با کد QR از دستگاه‌های فروش خودکار مترو پذیرفته می‌شود. تراموا همچنین به Verkhnyaya Pyshma می‌رود که در آنجا کرایه منطقه‌ای است و تا ۵۰.۵ روبل برای کل مسیر هزینه دارد.
هزینه سفر چقدر است؟
هزینه یک تخت در هاستل شبی بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ روبل است، در حالی که هزینه یک اتاق در یک هتل زنجیره‌ای در مرکز شهر بین ۳۵۰۰ تا ۵۰۰۰ روبل است؛ این تخمین‌ها مربوط به سپتامبر ۲۰۲۶ است. پرداخت با روبل یا با کارت میر راحت‌تر است: کارت‌های ویزا و مسترکارت از بانک‌های خارجی در روسیه پذیرفته نمی‌شوند و تنگه و سام فقط در مکان‌های منتخب شهر تبدیل می‌شوند، بنابراین هوشمندانه‌تر است که روبل با خود همراه داشته باشید.
بهترین زمان برای رفتن کی است؟
آب و هوای این شهر قاره‌ای است. میانگین دمای ژانویه -۱۲.۶ درجه سانتی‌گراد و جولای +۱۸.۹ درجه سانتی‌گراد است، اما دامنه تغییرات دما گسترده است: حداکثر مطلق، +۴۰ درجه سانتی‌گراد، در سال ۲۰۲۳ و حداقل آن، -۴۴.۶ درجه سانتی‌گراد، در سال ۱۹۱۵ ثبت شده است. اواخر بهار، تابستان و سپتامبر بهترین زمان برای گشت و گذار در شهر هستند و تابستان برای Olenyi Ruchi (رودخانه‌های گوزن) ایده‌آل است.
شلوغ‌ترین هفته‌ها با رویدادها مرتبط هستند. «شب موزه‌ها» در سال ۲۰۲۶ در ۱۶ مه در بیش از ۱۰۰ مکان برگزار شد؛ جشنواره شب موسیقی اورال، که با نام «شب موسیقی اورال» نیز شناخته می‌شود، حدود ۲۵۰۰ نوازنده را در شب ۱۹ و ۲۰ ژوئن گرد هم آورد؛ و شانزدهمین نمایشگاه اینوپروم از ۶ تا ۹ ژوئیه برگزار شد: اندونزی کشور شریک نمایشگاه بود، هیئت‌هایی از بیش از ۵۰ کشور در آن حضور داشتند و ازبکستان ، قزاقستان، بلاروس و قرقیزستان غرفه‌های خود را داشتند. روز شهر اکنون در اولین شنبه ماه اوت جشن گرفته می‌شود. و در سپتامبر ۲۰۲۶، یکاترینبورگ میزبان جشنواره بین‌المللی جوانان بود که، همانطور که گزارش دادیم ، ۱۰۰۰۰ شرکت‌کننده از ۱۹۱ کشور را به خود جذب کرد.
چرا به یکاترینبورگ برویم؟
ریشه‌های یکاترینبورگ هنوز هم در مرکز شهر دیده می‌شود: سدی از سال ۱۷۲۳، برکه‌ای را که مرکز شهر در اطراف آن رشد کرده بود، مهار کرده است و در محل کارگاه‌های کارخانه، میدانی با ساختمان‌های یک کارخانه مکانیکی و بنای یادبود تاتیشچف و دِ گنین قرار دارد.
هر چیز دیگری از همان کارخانه رشد کرد. اداره معادن، یکاترینبورگ را به مرکز فرماندهی کل اورال تبدیل کرد؛ تا پایان قرن هجدهم، ضرابخانه سه چهارم سکه‌های مسی امپراتوری را ضرب می‌کرد؛ یروفی مارکوف در نزدیکی شارتاش طلا کشف کرد؛ کارخانه برش و معادن اطراف آن، سنگی را به دست آوردند که باژوف داستان‌های خود را از آن سرود. در قرن بیستم، شهر دوباره در اطراف کارخانه، که اکنون اورالماش نام دارد، رشد کرد و برج سفید مشرف به شهر سوسیالیستی و شهر چکیست در خیابان لنین، نحوه ساخت آن را در آن زمان نشان می‌دهد.
بزرگراه سیبری در سال ۱۷۶۳ از این شهر عبور کرد، کاروان‌های آهن در بهار از اسکله اوتکینسکایا به سمت ولگا حرکت می‌کردند و کالاهای آسیای میانه از طریق ایربیت به سمت غرب می‌رفتند.
دو روز برای گشت و گذار در شهر کافی است: روز اول برای پلوتینکا، خط قرمز و تپه ووزنسنسکایا؛ روز دوم برای قرن بیستم، سنگ و موزه‌ها. روز سوم به سفری به مرز بین اروپا و آسیا، از جمله گانینا یاما، برج نویانسک یا در تابستان، اولنی روچی اختصاص دارد.
این ستون در حال حاضر به اورنبورگ ، اوفا و کازان می‌پردازد. بخش بعدی درباره نیژنی نووگورود خواهد بود که از طریق آب از یکاترینبورگ به آنجا می‌رسید: کاروان‌های بهاری حامل آهن اورال در امتداد رودخانه‌های چوسوویا، کاما و ولگا به سمت نمایشگاه نیژنی نووگورود حرکت می‌کردند و حدود چهل درصد از این محموله‌ها به آنجا می‌رفت.