افغانستان، ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ – خبرگزاری کاروان اینفو. در اکتبر ۲۰۲۵، پس از درگیری‌های مسلحانه با افغان‌ها، پاکستان تمام گذرگاه‌های مرزی با افغانستان را بست. این امر منجر به یکی از طولانی‌ترین و گسترده‌ترین انسدادهای مرزی در تاریخ دو کشور شد.

پیامدهای اصلی:

فروپاشی تجارت. طبق داده‌های ارائه شده، گردش مالی تجارت بین دو کشور از ۲.۴۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴ به ۱.۷۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته است.

آسیب اقتصادی. صادرات زغال سنگ افغانستان عملاً متوقف شده است. پاکستان که پیش از این تا ۷۰ درصد از نیازهای دارویی بازار افغانستان را تأمین می‌کرد، صادرات آن را متوقف کرده است.

بحران ترانزیت. اسلام آباد یک مسیر زمینی مناسب به بازارهای آسیای مرکزی را از دست داد و کابل جستجوی خود را برای مسیرهای تجاری جایگزین تشدید کرد.

استثنائات محدود. عبور از مرز در درجه اول برای پناهندگان افغان که به خانه بازمی‌گشتند مجاز بود. بعداً، یک کاروان سازمان ملل متحد که حامل کمک‌های بشردوستانه بود، مجوز عبور گرفت، اگرچه روند تأیید حدود یک ماه طول کشید.

مواضع دو طرف همچنان غیرقابل سازش است. دولت طالبان در افغانستان خواستار تضمین‌های محکمی از پاکستان است که مرز به عنوان ابزاری برای فشار سیاسی استفاده نخواهد شد. اسلام آباد، به نوبه خود، بازگشایی گذرگاه‌ها را به حل مسائل امنیتی در سمت پاکستانی مرز توسط کابل منوط کرده است.

نکته آخر: انسداد مرز به منافع تجاری و اقتصادی هر دو کشور آسیب جدی وارد کرده است، اما به مسئله کلیدی که پاکستان برای آن این اقدام را انجام داده است – یعنی تضمین امنیت خود – نپرداخته است.

عکس: پژواک نیوز