Душанбе, 19 май, – АИ «Корвон Иттилоот». Дар Тоҷикистон омори маъмурӣ беш аз пеш аз доираи соҳаи тангтехникӣ берун шуда, ба яке аз абзорҳои муҳими сиёсати давлатӣ табдил меёбад.

Ба ҳамин масъала дар ҷараёни як қатор машваратҳое, ки бо ҳамкории Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, ЮНИСЕФ ва шарикони миллӣ баргузор гардиданд, таваҷҷуҳи хос зоҳир шуд. Ҳадафи асосии ин машваратҳо арзёбӣ ва таҳкими низоми омори маъмурӣ бо мақсади самаранок истифода бурдани маълумот барои беҳтар сохтани натиҷаҳо барои ҳар як кӯдак мебошад.

Дар маркази баррасӣ танҳо аҳамияти худи омор қарор надошт, балки арзиши амалии он низ мавриди диққат буд. Вақте ки маълумот ба таври низомманд ҷамъоварӣ, муқоиса ва истифода мешавад, он ба сохторҳои давлатӣ имкон медиҳад, ки мушкилотро дақиқтар бинанд, зудтар вокуниш нишон диҳанд ва қарорҳоро на бар асоси фарзияҳо, балки бар пояи далелҳо қабул намоянд. Аз ин рӯ, омори маъмурӣ на як унсури ёрирасон, балки як захираи стратегӣ ба шумор меравад.

Машваратҳои баргузоршуда вазорату идораҳои калидӣ ва шариконро атрофи як ҳадафи умумӣ муттаҳид намуданд — ҳамоҳангсозӣ ва амали муштарак барои истифодаи беҳтари омор. Ин шакли ҳамкорӣ махсусан муҳим аст, зеро масъалаҳои марбут ба кӯдакон ба як соҳа маҳдуд намешаванд. Маориф, тандурустӣ, ғизо ва ҳифзи иҷтимоӣ бо ҳам зич алоқаманданд ва самаранокии сиёсат аз он вобаста аст, ки ҳамаи иштирокдорон то чӣ андоза ҳамоҳанг кор мекунанд.

Иштирокчиён ба масъалаҳои омор дар соҳаҳои маориф, тандурустӣ ва ғизо таваҷҷуҳи махсус зоҳир карданд. Маҳз ин самтҳо мустақиман ба шароити ҳаёт ва рушди кӯдакон таъсир мерасонанд ва бинобар ин ба маълумоти дақиқу саривақтӣ ниёз доранд. Дар ҷараёни муҳокимаҳо амалҳои афзалиятнок барои таҳкими омори марбут ба кӯдакон ва пешбурди қабули қарорҳои асосёфта ба далелҳо муайян карда шуданд.

Ба ин раванд ҳамоҳангии қавии сиёсӣ ва дастгирии байналмилалӣ арзиши хос мебахшад. Бо роҳбарии устувори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дастгирии ЮНИСЕФ, омори маъмурӣ ҳамчун як асоси стратегии идоракунӣ баррасӣ мегардад, на танҳо ҳамчун ҳисоботдиҳии расмӣ. Ин имкон медиҳад, ки аз ҷамъоварии парокандаи иттилоот ба низоми ҳамгиротар гузарем, ки дар он маълумот ба натиҷа хизмат мекунад.

Дар асл, сухан дар бораи ташаккули як мантиқи нави идоракунӣ меравад: ҳар қадар омор боэътимод бошад, ҳамон қадар сиёсат дақиқтар мешавад; ҳар қадар маълумот беҳтар бошад, ҳамон қадар имкони пешниҳоди хизматрасониҳои муассир ва натиҷаҳои одилона барои кӯдакон бештар мегардад. Барои Тоҷикистон ин маънои таҳкими замина барои сиёсати ҷавобгӯтар ва ба эҳтиёҷоти воқеии аҳолӣ нигаронидашударо дорад.

Акс: ЮНИСЕФ дар Тоҷикистон