دوشنبه، ۲۳ ژوئن ۲۰۲۶ — خبرگزاری کاروان اینفو. پروازها به خاروغ و مرغاب مدتهاست که نه تنها در تاجیکستان، بلکه در سراسر آسیای میانه جزو چالشبرانگیزترین پروازها محسوب میشوند. اینها پروازهایی هستند که در آنها نه تنها مهارت خلبان، بلکه آب و هوا، زمین، ارتفاع و دقایق لازم برای فرود و برخاستن نیز نقش تعیینکنندهای دارند.
سرویس هوایی منظم بین دوشنبه و خاروغ در اکتبر ۲۰۱۷ پس از خرابی آخرین هواپیمای An-۲۸ به حالت تعلیق درآمد. برای نزدیک به هفت سال، تنها راه رسیدن به مرکز اداری GBAO از طریق بزرگراه پامیر بود، جادهای که اغلب به دلیل برف، باران و ریزش سنگ غیرقابل عبور میشد. از سرگیری پروازها در اکتبر ۲۰۲۴ یک رویداد مهم برای منطقه بود، اما برنامه زمانی آن کاملاً به شرایط آب و هوایی بستگی دارد.
دشواری خاص این مسیرها این است که آنها فرودگاههای معمولی نیستند، بلکه فرودگاههای مرتفعی هستند که در محدوده قابلیتهای هوانوردی فعالیت میکنند. مرغاب در ارتفاع ۳۶۵۷ متری از سطح دریا و خاروغ در ارتفاع ۲۰۷۰ متری قرار دارند. فرود در خاروغ به دلیل وجود یک راهروی کوهستانی باریک و به اصطلاح دروازه روشان، که اصلاح خطای فرود در آن تقریباً غیرممکن است، پیچیده است.
مرغاب هم کم از این چالشها ندارد. هواپیماها معمولاً مدت زیادی اینجا معطل نمیشوند: هوای رقیق به این معنی است که موتورها را نمیتوان برای مدت طولانی خاموش کرد و خدمه و مسافران باید سریعاً اقدام کنند. کمبود اکسیژن بلافاصله قابل توجه است و هرگونه تأخیر میتواند برخاستن بعدی را پیچیده کند.
از سال ۱۹۷۹، مرغاب به یکی از غیرمعمولترین توقفگاهها برای هوانوردی شوروی و بعدها تاجیکستان تبدیل شده است. امروزه، این پروازها توسط خدمه ویژهای که از روسیه میآیند تا به عنوان بخشی از همکاریهای بین ایالتی به خدمات مرزی تاجیکستان کمک کنند، انجام میشود.
در پسزمینهی زیبایی پامیر، این پروازها همچنان آزمونی روزانه از حرفهایگری هستند، جایی که دقت، خونسردی و تجربه حرف اول را میزنند. به همین دلیل است که پروازها به خاروغ و مرغاب هنوز هم به عنوان یک داستان هوانوردی منحصر به فرد در نوع خود – پیچیده، نادر و به روش خود بینظیر – تلقی میشوند.
این مطالب بر اساس مقالهای از لیلیا گایسینا (آسیا پلاس) تهیه شده است.